Jan Paweł II
«PRAECIPUA INTER». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU JACKOWI MARII CORMIER
Rzym, 20 listopada 1994 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – Wśród najważniejszych postulatów Soboru Watykańskiego II znajduje się przystosowana odnowa życia zakonnego, która obejmuje zarówno nieustanny powrót do pierwotnych źródeł całego życia chrześcijańskiego i pierwotnego ducha instytutów, jak i dostosowanie ich do zmienionych warunków czasu. „Dlatego należy uznawać i ściśle zachowywać ducha i zamiary ich założycieli, a także zdrowe tradycje, bo wszystko to stanowi dziedziczną własność każdego instytutu.” (Perfectae caritatis, 2). Troska ta była szczególnym zadaniem Czcigodnego Sługi Bożego Jacka Marii Cormier, siedemdziesiątego szóstego generała Zakonu Braci Kaznodziejów, jak jasno wynika z jego dewizy: „Wszystko odnawiać w świętym Dominiku”. Ten bowiem sługa Chrystusa przez sześćdziesiąt lat żył w kapłaństwie i życiu zakonnym jako wierny i roztropny szafarz, którego Pan ustanowił nad swoją rodziną (por. Łk 12, 42), aby umacniał ją mądrym i sprawiedliwym zarządem.
Urodził się 8 grudnia 1832 roku w Orleanie we Francji, a następnego dnia został ochrzczony. Otrzymał imiona Louis Stanislas Henri. Jako alumn seminarium diecezjalnego najpierw złożył ślub czystości, a następnie prywatnie śluby posłuszeństwa i ubóstwa, pragnąc należeć do Trzeciego Zakonu Dominikańskiego. Wkrótce po święceniach kapłańskich, w 1856 roku, poprosił biskupa Félixa Dupanloupa, męża wielkiej pamięci, o pozwolenie na wstąpienie do Zakonu Braci Kaznodziejów, niedawno odrodzonego we Francji przez wybitnego kaznodzieję ojca Henri Lacordaire’a i kierowanego przez generała zakonu ojca Vincenta Jandela. Przyjął imię Jacek Maria, a w 1857 roku złożył śluby zakonne. Następnie pełnił urząd mistrza nowicjatu, pięciokrotnie był przeorem klasztoru i trzykrotnie prowincjałem Tuluzy, miasta, w którym narodził się Zakon Kaznodziejski. W 1891 roku został wezwany do Rzymu, gdzie generał zakonu Andreas Frühwirth mianował go swoim współpracownikiem, a w 1896 roku został prokuratorem generalnym przy Stolicy Apostolskiej. W 1904 roku powierzono mu urząd generała zakonu, który sprawował niemal do końca życia. W tym samym czasie był również konsultorem Kongregacji Świętego Oficjum oraz Kongregacji Rozkrzewiania Wiary.
Aby zachęcać i umacniać współbraci w ich powołaniu, kierował do nich liczne słowa zachęty, pisma i inne środki pomocy. Szczególną troską otaczał liturgię godzin. Rozwijał studia teologiczne oraz – jak sam mawiał – studium Pisma Świętego, które uważał za duszę teologii, ogłaszając nowy program studiów. Skutecznie wspierał szkoły biblijne i teologiczne, niedawno założone w Jerozolimie i we Fryburgu Szwajcarskim. Z jego inicjatywy, zgodnie z postulatami kapituł generalnych, powstało w Rzymie w 1908 roku odpowiednio wyposażone kolegium i ośrodek studiów nazwany „Angelicum”. Został on później podniesiony do godności Papieskiego Uniwersytetu św. Tomasza z Akwinu. Odnowił cztery prowincje zakonne i utworzył dwie nowe. Troszczył się o rozwój życia mniszek dominikańskich, przyłączył do Zakonu wiele zgromadzeń sióstr dominikanek, a dwóch z nich był współzałożycielem.
Napisał wiele dzieł z zakresu katechetyki, liturgii, ascetyki i hagiografii, aby wspierać wszystkich wiernych w nieustannej formacji, zwłaszcza tych, wybierających życie zakonne. Naśladując świętego Dominika, „otaczał wszystkich ludzi serdeczną miłością i ponieważ wszystkich miłował, przez wszystkich był miłowany”. Czterech papieży darzyło go szczególną życzliwością; zwłaszcza święty Pius X, który uważał go za świętego.
Pan powołał go do swojej chwały w Rzymie 17 grudnia 1916 roku, gdy Bracia Kaznodzieje obchodzili siedemsetną rocznicę zatwierdzenia Zakonu przez Stolicę Apostolską.
Proces beatyfikacyjny tego wybitnego męża rozpoczęto w Wikariacie Rzymu w 1935 roku, a w 1945 roku wydano Dekret o wprowadzeniu sprawy beatyfikacyjnej do rozpoznania przez Stolicę Apostolską. Dekret o heroiczności jego cnót został ogłoszony z Naszego upoważnienia 14 maja 1983 roku. My sami natomiast 23 grudnia 1993 roku uznaliśmy cud dokonany za wstawiennictwem Sługi Bożego.
Dlatego postanowiliśmy, że obrzęd beatyfikacji odbędzie się 20 listopada następnego roku.
Dzisiaj zatem podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra na Watykanie ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Camillo kardynała Ruiniego, Naszego Wikariusza dla Miasta Rzymu, Jean Honoré, arcybiskupa Tours, Henri Bricarda, biskupa Le Puy-en-Velay, Alberta Houssiau, biskupa Liège, oraz Eugenio Ravignani, biskupa Vittorio Veneto, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Jacek Maria Cormier, Maria Poussepin, Agnieszka od Jezusa Galand de Langeac, Eugenia Joubert i Klaudiusz Granzotto nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku: Jacka Marii Cormier — 21 maja, Marii Poussepin — 14 października, Agnieszki od Jezusa Galand de Langeac — 19 października, Eugenii Joubert — 2 lipca, Klaudiusza Granzotto — 2 września, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
To zaś, co postanowiliśmy w niniejszym Liście Apostolskim, chcemy, aby zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 20 listopada 1994 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana