Jan Paweł II
«INFIRMA MUNDI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ GENOWEFIE TORRES MORALES
Rzym, 29 stycznia 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „To, co słabe w oczach świata, wybrał Bóg, aby zawstydzić mocnych” (1 Kor 1, 27).
Pan, który wywyższa pokornych i głodnych nasyca dobrami (por. Łk 1, 52-53), spojrzał łaskawie na Genowefę Torres Morales i ubogacił ją skarbami swojej miłości. Tej niepiśmiennej kobiecie, dotkniętej ponadto ciężką chorobą, powierzył zadanie dawania na ziemi hiszpańskiej świadectwa o miłości Chrystusa i świętości.
Ta pokorna Służebnica Boża urodziła się dnia 3 stycznia 1870 roku w miejscowości Almenara, na terenie diecezji Segorbe-Castellón. Już od najmłodszych lat żyła w ubóstwie i nieustannym cierpieniu z powodu przedwczesnej śmierci rodziców oraz czworga rodzeństwa. Mając zaledwie osiem lat, wraz ze starszym bratem przejęła obowiązki związane z prowadzeniem domu, które znacznie przekraczały jej słabe siły. Surowość życia szybko pozbawiła ją dziecięcych zabaw i rozrywek. Co więcej, wcześnie zaczęła odrzucać wszelką próżność świata, płonąc miłością do Boga, Najświętszej Maryi Panny i praktyk pobożności. Liczne cierpienia i przeciwności spadały na nią jedna po drugiej, ona jednak potrafiła zachować łagodny, życzliwy i pogodny charakter.
Gdy miała trzynaście lat, zachorowała na nowotwór. Operacja amputacji lewej nogi została przeprowadzona tak niefachowo, że rana nigdy całkowicie się nie zagoiła. Do końca życia musiała poruszać się przy pomocy laski. Posłuszna zamysłom Opatrzności udała się do Walencji, do Domu Miłosierdzia prowadzonego przez Siostry Karmelitanki od Miłości. Tam przez dziewięć lat prowadziła życie pełne pokoju i pracy, czyniąc wielkie postępy zarówno w poznaniu Boga, jak i w praktykowaniu cnót. Bezskutecznie jednak starała się o przyjęcie do zgromadzenia, od którego doznała tak wielu dobrodziejstw. Powróciła więc do życia świeckiego z postanowieniem czynienia dobra dla Boga i bliźnich.
Połączyła swoje siły z dwiema kobietami, które opiekowały się starszymi i samotnymi kobietami. Dnia 2 lutego 1911 roku założyła Zgromadzenie Sióstr Najświętszego Serca Jezusa i Świętych Aniołów, powszechnie zwane „Angélicas”, którego celem była opieka ludzka i duchowa nad kobietami żyjącymi samotnie. Z roztropnością, męstwem i macierzyńską miłością troszczyła się o rozwój i umocnienie założonego przez siebie dzieła, które arcybiskup Saragossy zatwierdził w 1925 roku. W tym samym roku złożyła śluby zakonne i objęła urząd przełożonej generalnej, który pełniła z roztropnością i wielkodusznością aż do 1954 roku.
Nieustannie troszczyła się o formację swoich sióstr zarówno słowem, jak i przykładem życia. Płonęła miłością do Krzyża i Eucharystii, odznaczała się miłością, pokorą oraz doskonałym zachowywaniem ślubów zakonnych i reguły. Była gorliwa w modlitwie i nabożeństwie do Najświętszego Serca Jezusowego, Matki Bożej i Świętych Aniołów. Nieustannie pokładała ufność w Opatrzności. Zachowała serce czyste, wolne od przywiązania do dóbr ziemskich i pokus tego świata. Miłowała bliźnich i służyła im z pogodą ducha, przyczyniając się na wiele sposobów do zbawienia dusz. Była cierpliwa w cierpieniach, wytrwała w trudnościach i miłosierna wobec tych, którzy stawiali jej przeszkody lub wyrządzali przykrości.
Po zakończeniu posługi przełożonej generalnej żyła jak każda inna siostra: posłuszna, pogodna i ukryta. Po krótkiej chorobie dnia 5 stycznia 1956 roku przeszła do królestwa wiecznego, do którego od młodości starannie się przygotowywała.
Opinia świętości, jaką cieszyła się za życia, jeszcze bardziej rozszerzyła się po jej śmierci. Dlatego arcybiskup Saragossy rozpoczął w 1976 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności dnia 22 stycznia 1991 roku ogłosiliśmy dekret stwierdzający, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne oraz związane z nimi.
Tymczasem w 1983 roku w Madrycie miało miejsce cudowne uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu tejże Służebnicy Bożej Genowefy Torres Morales. W latach 1990-1991 przeprowadzono zgodnie z prawem proces kanoniczny dotyczący tego wydarzenia. Po zakończeniu zwyczajnych badań lekarskich i teologicznych dnia 2 lipca 1994 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 29 stycznia następnego roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Sergio Obeso Rivery, arcybiskupa Jalapy, Michele kard. Giordano, arcybiskupa Neapolu, Elíasa Yanesa Álvareza, arcybiskupa Saragossy, oraz Angela Celli, biskupa Frosinone-Veroli-Ferentino, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Rafał Guízar Valencia, Modest od Jezusa i Maryi, Genowefa Torres Morales oraz Grimoaldo od Oczyszczenia Santamaria nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Rafała Guízara Valencia — 24 października, Modesta od Jezusa i Maryi — 24 lipca, Genowefy Torres Morales — 4 stycznia oraz Grimoalda od Oczyszczenia Santamarii — 18 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień. Ufamy zarazem mocno, że publiczna cześć i kult przyznane przez Matkę Kościół tej Błogosławionej pobudzi wszystkich wiernych do naśladowania jej przykładu, aby mogli otrzymywać obfitsze owoce duchowe oraz z większą pewnością bronić i szerzyć Ewangelię Chrystusa wśród ludzi.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 stycznia 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana