Jan Paweł II
«IN HOC NOVIMUS». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU MODESTOWI OD JEZUSA
I MARYI
Rzym, 29 stycznia 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Po tym poznaliśmy miłość, że On oddał za nas swoje życie; i my także powinniśmy oddawać życie za braci” (1 J 3, 16).
Tą właśnie miłością, którą Chrystus objawił na Krzyżu, nieustannie płonęła posługa miłosierdzia Czcigodnego Sługi Bożego Modesta od Jezusa i Maryi, kapłana Zakonu Braci Mniejszych, który dał szczególne świadectwo Bożemu miłosierdziu i w pierwszej połowie ubiegłego stulecia stał się na ziemiach południowych Włoch twórcą nadziei.
Sługa Boży urodził się w Frattamaggiore, w prowincji neapolitańskiej i diecezji Aversa, dnia 5 września 1802 roku. Jego rodzice, Nicola Mazzarella i Teresa Esposito, choć byli skromnymi rzemieślnikami zajmującymi się wyrobem tkanin konopnych, okazali się mądrymi wychowawcami swoich dzieci. Następnego dnia po narodzinach został ochrzczony w parafii św. Sozjusza Lewity i Męczennika, otrzymując imię Dominik. Już od najmłodszych lat, pociągany gorliwym pragnieniem uczestniczenia w świętych obrzędach, służył przy ołtarzu w kościele parafialnym, budując wszystkich swoją skromnością i pobożnością. Następnie, odpowiadając na wezwanie Boskiego Mistrza, postanowił poświęcić się dobru braci poprzez posługę kapłańską. W tym celu przez kilka lat studiował w seminarium diecezjalnym w Aversie. Z czasem został pociągnięty ewangelicznym stylem życia św. Franciszka z Asyżu i w 1822 roku został przyjęty do Zakonu Braci Mniejszych w prowincji neapolitańskiej, przyjmując imię brat Modest od Jezusa i Maryi.
Dnia 22 grudnia 1827 roku otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Aversy, Ksawerego Duriniego. Za wzór swojej posługi przyjął miłość Dobrego Pasterza, dzieląc trudności i cierpienia swojego ludu. Całe jego życie było nieustannym darem miłości składanym dla dobra bliźnich.
Obdarzony miłością, pokorą i łagodnością, zawsze był gotów przyjąć każdego i życzliwie go wysłuchać. Nikt nie odchodził od niego bez słów pociechy i konkretnej pomocy. Przez gorliwe sprawowanie sakramentu pojednania ukazywał ludziom serce Ojca i niezgłębioną tajemnicę Bożego miłosierdzia. Z wielką pobożnością szerzył kult Najświętszej Maryi Panny pod wezwaniem Matki Dobrej Rady. Jej wizerunek zanosił do chorych, ubogich i więźniów, wszędzie tam, gdzie trzeba było nieść pociechę lub opatrywać rany. Szczególną troską duszpasterską otaczał kobiety oczekujące potomstwa, zachęcając je do przyjęcia i przeżywania daru macierzyństwa zgodnie z zasadami chrześcijańskimi.
Jego miłość zabłysła najjaśniej w dniu, gdy nie zawahał się narazić własnego życia, spiesząc z pomocą braciom dotkniętym ciężką epidemią cholery. Dzielił ich los aż do końca, tak że w Neapolu dnia 24 lipca 1854 roku sam padł ofiarą epidemii, niosąc pomoc chorym.
Sługa Boży Modest od Jezusa i Maryi odznaczał się nieustanną gotowością do niesienia pomocy, zakorzenioną w wierze. W duchu franciszkańskiej radości żył ubóstwem, które czyniło go szczególnie bliskim wszelkiemu ludzkiemu cierpieniu. Najuboższych otaczał gorącą miłością. Szczególną czcią otaczał Najświętszą Maryję Pannę. W ten sposób stał się dla wszystkich znakiem nowej nadziei i wiarygodnym świadkiem Ewangelii miłości, z której wypływa wszelka autentyczna odnowa człowieka i społeczeństwa.
Opinia świętości, którą cieszył się jeszcze za życia, po jego śmierci znacznie wzrosła, zwłaszcza ze względu na przykład miłości, która nieustannie naznaczała jego życie oddane braciom. Dlatego dnia 20 grudnia 1870 roku, odpowiadając na pragnienia ludu neapolitańskiego, kardynał Sisto Riario Sforza, arcybiskup Neapolu, rozpoczął diecezjalne dochodzenie dotyczące życia i cnót Sługi Bożego. Ta długa i niełatwa droga została szczęśliwie zakończona dnia 9 czerwca 1983 roku, kiedy w Naszej obecności ogłoszono dekret o heroiczności jego cnót. Następnie starannie zbadano uzdrowienie przypisywane wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego, a po pomyślnym zakończeniu postępowania dnia 23 grudnia 1993 roku ogłoszono dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 29 stycznia 1995 roku.
Dzisiaj więc, podczas uroczystej Mszy świętej sprawowanej w Patriarchalnej Bazylice Watykańskiej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Sergio Obeso Rivery, arcybiskupa Jalapy, Michele kard. Giordano, arcybiskupa Neapolu, Elíasa Yanesa Álvareza, arcybiskupa Saragossy, oraz Angela Celli, biskupa Frosinone-Veroli-Ferentino, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Rafał Guízar Valencia, Modest od Jezusa i Maryi, Genowefa Torres Morales oraz Grimoaldo od Oczyszczenia Santamaria nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto każdego roku w dniu ich narodzin dla nieba: Rafała Guízara Valencia — 24 października, Modesta od Jezusa i Maryi — 24 lipca, Genowefy Torres Morales — 4 stycznia oraz Grimoalda od Oczyszczenia Santamarii — 18 listopada, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień. Ufamy bowiem z wielką nadzieją i pewnością, że Błogosławiony Modest, jaśniejąc swoim przykładem wobec dzieci Kościoła, przyczyni się do odnowy ducha religijnego i prawości obyczajów, których w naszych czasach tak bardzo potrzebuje cała wspólnota katolicka.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 29 stycznia 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana