Jan Paweł II
«VENITE BENEDICTI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII DOMINIKI BRUN BARBANTINI
Rzym, 07 maja 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego… Byłem bowiem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie” (Mt 25, 34-36).
Rozpalona i prowadzona tymi słowami Maria Dominika Brun Barbantini przemieniała miłość do Boga w codzienną służbę, dostrzegając Jezusa w najbardziej potrzebujących braciach, Jezusa chorego w chorych. Pozostawiła więc swoim duchowym córkom bezcenne dziedzictwo i misję szczególnie aktualną również w naszych czasach. Nieustannie zachęcała je bowiem, aby służyły ubogim chorym i umierającym „sercem ukształtowanym na wzór Jezusa Chrystusa i płonącym Jego miłością”, będąc pewne, że „służą Bogu, który stał się człowiekiem, konał w Ogrójcu i oddał ducha na krzyżu. Sam Chrystus jest Tym, któremu posługują”.
Czcigodna Służebnica Boża urodziła się w Lukce 17 stycznia 1789 roku jako córka Pietro, żołnierza pochodzącego ze Szwajcarii, i Giovanny Granucci. Następnego dnia została ochrzczona. W ósmym roku życia przyjęła sakrament bierzmowania, a trzy lata później, w dzień Wielkanocy, przystąpiła do Pierwszej Komunii Świętej.
W 1811 roku poślubiła Salwatora Barbantiniego, który zmarł jeszcze w tym samym roku. Z ich małżeństwa narodził się syn, który również zmarł w dzieciństwie. Po śmierci męża, gdy jej życie całkowicie się odmieniło, złożyła ślub dozgonnej czystości, obierając Jezusa Chrystusa za „swoje dobro, swoją jedyną i wyłączną miłość”. Jego gorliwie szukała, kochała Go i służyła Mu w chorych swojego miasta. W ten sposób rozpoczęła wierne naśladowanie Chrystusa poprzez pokutę, umartwienie, czujną i głęboką modlitwę, nieustanne poszukiwanie woli Bożej oraz ufne zawierzenie Opatrzności Bożej. Idąc śladami św. Kamila de Lellis drogą ludzkiego cierpienia, służyła Kościołowi swoim miłosierdziem i dobrocią. Kochała go jako jego wierna córka i służyła mu z apostolską gorliwością w osobach dotkniętych ubóstwem, opuszczeniem, chorobą i śmiercią.
Dlatego założyła Pobożne Stowarzyszenie Miłości, tworzone przez kobiety świeckie niosące pomoc opuszczonym chorym. Przyczyniła się również do powstania klasztoru Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Lukce oraz domu przeznaczonego przede wszystkim dla wychowania dziewcząt zaniedbanych i zagrożonych moralnie. Ponadto wspierała katechizację i działalność katolicką w parafiach, a także Pobożne Dzieło św. Doroty, założone przez księdza Luca Passiego. 23 stycznia 1829 roku zgromadziła wokół siebie kilka młodych kobiet, które stały się jej pierwszymi córkami duchowymi, czyli Siostrami Oblatkami Pielęgniarkami Chorych i wraz z nimi kontynuowała dzieła miłosierdzia, niosąc pomoc najuboższym umierającym. W 1841 roku arcybiskup Lukki Dominico Stefanelli zatwierdził Reguły napisane przez Marię Dominikę, uznając nową wspólnotę za diecezjalny instytut zakonny. Następnie 23 marca 1852 roku Nasz Poprzednik, papież Pius IX, szczęśliwej pamięci, wydał „Dekret pochwalny”, nadając zgromadzeniu ostateczną nazwę: „Instytut Sióstr Posługujących Chorym”.
22 maja 1868 roku Służebnica Boża, bogata w zasługi, pobożnie zasnęła w Panu w Lucce, natychmiast uznana przez wszystkich za świętą.
Jej sprawa beatyfikacyjna i kanonizacyjna została rozpoczęta w 1927 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności 26 marca 1994 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót. Tymczasem w Kurii Arcybiskupiej w Lucce przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący uzdrowienia, które nastąpiło w 1959 roku i zostało przypisane wstawiennictwu tej Służebnicy Bożej. Po pomyślnym zbadaniu sprawy przez lekarzy i teologów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, 15 grudnia 1994 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie. Dlatego postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacyjna odbędzie się w Rzymie dnia 7 maja następnego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską św. Piotra, podczas uroczystej Mszy Świętej, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Kard. Canestri, emerytowanego arcybiskupa Genui i administratora apostolskiego tejże archidiecezji, José Vicente Henríqueza Anduezy, biskupa Maracay, Fransa Wiertza, biskupa Roermond, Bruno Tommasiego, arcybiskupa Lukki, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Augustyn Roscelli, Maria od św. Józefa Alvarado Cardozo, Maria Helena Stollenwerk, Maria Dominika Brun Barbantini i Józefina Gabriela Bonino nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Augustyna Roscellego — 7 maja, Marii od św. Józefa Alvarado Cardozo — 2 kwietnia, Marii Heleny Stollenwerk — 28 listopada, Marii Dominiki Brun Barbantini — 22 maja oraz Józefiny Gabrieli Bonino — 8 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
To, co postanowiliśmy w niniejszym Liście Apostolskim, nakazujemy zachowywać teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 7 maja 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana