Jan Paweł II
«SI QUIS SITIT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII HELENIE STOLLENWERK
Rzym, 07 maja 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie, niech przyjdzie do Mnie i pije. Jak mówi Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7, 37-38).
Słowa te w szczególny sposób odnoszą się do życia Służebnicy Bożej Heleny Stollenwerk. Pośród licznych doświadczeń swojego życia zwracała wzrok ku Panu. Odpowiedziała na powołanie, które usłyszała od Boga, pokładając ufność w Jego pomocy. Gorliwość o chwałę Ducha Świętego łączyła z całkowitym oddaniem siebie dla zbawienia świata. Jej przykład pociągał wiele młodych kobiet do podjęcia tej samej drogi życia. Helena Stollenwerk urodziła się 28 listopada 1852 roku w miejscowości Rollesbroich, w diecezji Akwizgran, należącej wcześniej do archidiecezji Kolonii w Niemczech. Już jako dziewczynka zainteresowała się Papieskim Dziełem Misyjnym Dzieci, które rozwijało się dzięki pomocy niesionej dzieciom w Chinach. Swoje powołanie misyjne rozwijała przez modlitwę i ducha ofiary, płonąc gorącą miłością do Najświętszego Serca Jezusowego. Pośród licznych trudności złożyła ślub, że nie pozwoli sobie na odpoczynek, dopóki nie przekroczy progu któregoś z domów misyjnych.
Gdy błogosławiony Arnold Janssen dnia 8 grudnia 1889 roku położył fundamenty pod Zgromadzenie Misyjnych Służebnic Ducha Świętego, Helena stała się jego współzałożycielką. Dnia 17 stycznia 1892 roku przywdziała habit zakonny, przyjmując imię Maria, a 12 marca 1894 roku złożyła śluby zakonne na siedem lat. Jako roztropna i gorliwa przełożona kierowała zgromadzeniem w latach 1891–1898. Dnia 8 grudnia 1898 roku, odpowiadając na zamysł Założyciela, przeniosła się do klauzury, do gałęzi Sióstr Wieczystej Adoracji, utworzonej dwa lata wcześniej w ramach tego samego zgromadzenia misyjnego. Dnia 3 lutego 1903 roku Służebnica Boża pobożnie zakończyła życie w Steyl w Holandii, gdzie spoczywają jej doczesne szczątki.
Jej gorącym pragnieniem było, aby Bóg był poznawany, kochany i uwielbiany przez wszystkich ludzi. Modliła się z wielką żarliwością i ofiarowywała swoje trudy oraz cierpienia, prosząc, aby Królestwo Boże rozszerzało się aż po najdalsze krańce świata. Przynaglana pragnieniem pełnienia woli Bożej nawet w najdrobniejszych sprawach, zawsze była posłuszna poleceniom Założyciela i troszczyła się o pełne przyswojenie ducha Konstytucji. Dzięki nieustannej modlitwie wiernie zachowywała otrzymaną łaskę i pobudzona świętym zapałem złożyła ślub czynienia zawsze i wyłącznie tego, co uważała za doskonalsze. Pragnęła płonąć miłością Boga, wytrwać na modlitwie oraz prowadzić życie ubogie i wzgardzone. Ożywiana kultem Eucharystii prosiła Założyciela o przeznaczenie większej ilości czasu na modlitwę oraz o częstsze przyjmowanie Komunii Świętej dla dobra wspólnoty.
W sposób szczególny troszczyła się o szerzenie chwały Ducha Świętego. Kult oddawany Duchowi Świętemu przejawiał się w dwóch zasadniczych formach: w modlitwie ku Jego czci oraz w miłości bliźniego. Bardzo często rozpoczynała swoje modlitwy wezwaniem: „Przyjdź, Duchu Święty”. Pełnię swojej pobożności wobec Ducha Świętego wyrażała poprzez miłość siostrzaną we wspólnocie. Szczególną radość sprawiało jej oddawanie czci Najświętszej Maryi Pannie jako Niepokalanej Oblubienicy Ducha Świętego. Jako roztropna dziewica Helena Stollenwerk posiadała dar rady, dzięki któremu kierowała młodą wspólnotą z pokorą, cierpliwością, roztropnością i prawdziwie matczynym sercem. Całe jej życie było przeniknięte duchem modlitwy, ofiary i pracy. W ten sposób stała się wspaniałym przykładem życia misyjnego i adoracyjnego.
W 1950 roku w Kurii Biskupiej w Roermond rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny.”. Po dopełnieniu wszystkich wymogów prawa, My sami, dnia 14 maja 1991 roku, ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i związane z nimi cnoty.
Tymczasem w Kurii biskupiej w Nagoi w Japonii w latach 1971–1972 przeprowadzono proces kanoniczny dotyczący cudownego uzdrowienia przypisywanego wstawiennictwu tej Służebnicy Bożej. Po poddaniu sprawy zwyczajowym badaniom medycznym i teologicznym, dnia 26 marca 1994 roku w Naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie. Dlatego postanowiliśmy, że uroczystość beatyfikacyjna odbędzie się w Rzymie dnia 7 maja następnego roku.
Dzisiaj więc na placu przed Patriarchalną Bazyliką Watykańską, podczas uroczystej Mszy
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Kard. Canestri, emerytowanego arcybiskupa Genui i administratora apostolskiego tejże archidiecezji, José Vicente Henríqueza Anduezy, biskupa Maracay, Fransa Wiertza, biskupa Roermond, Bruno Tommasiego, arcybiskupa Lukki, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Augustyn Roscelli, Maria od św. Józefa Alvarado Cardozo, Maria Helena Stollenwerk, Maria Dominika Brun Barbantini i Józefina Gabriela Bonino nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Augustyna Roscellego — 7 maja, Marii od św. Józefa Alvarado Cardozo — 2 kwietnia, Marii Heleny Stollenwerk — 28 listopada, Marii Dominiki Brun Barbantini — 22 maja oraz Józefiny Gabrieli Bonino — 8 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc i ważność na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 7 maja 1995 roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana