Jan Paweł II
«INFIRMUS FUI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII OD ŚW. JÓZEFA ALVARADO CARDOZO
Rzym, 07 maja 1995 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Byłem chory, a odwiedziliście Mnie… Zaprawdę powiadam wam: wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 36 i 40).
Nie ulega wątpliwości, że Maria od św. Józefa (w świecie Laura Alvarado Cardozo), umierając, usłyszała od swojego Boskiego Oblubieńca, któremu służyła przez całe życie w sierotach, ludziach starszych i opuszczonych, te pocieszające słowa, stanowiące nagrodę za jej wiarę i miłość wobec Boga i bliźniego.
Była najstarszą z czworga rodzeństwa. Urodziła się dnia 25 kwietnia 1875 roku w miejscowości Choroní, należącej do stanu Aragua w Wenezueli, w skromnej, lecz głęboko religijnej rodzinie. Gdy była jeszcze dzieckiem, rodzice przenieśli się do Maracay, gdzie zdobywała wykształcenie odpowiednie dla dziewcząt tamtych czasów, a równocześnie pod kierunkiem matki i babki uczyła się odwiedzać chorych i pomagać ubogim.
Od młodości skłaniała się ku pobożności i życiu kontemplacyjnemu. Gorąco pragnęła poświęcić się Bogu w klasztorze klauzurowym. Ponieważ jednak z różnych powodów nie mogła zrealizować tego zamiaru, za zgodą spowiednika dnia 8 grudnia 1893 roku, mając siedemnaście lat, złożyła ślub dozgonnej czystości. Od tej pory każdego roku obchodziła rocznicę tego ślubu oraz swojego chrztu, przeżywając dzień rekolekcji. Odtąd nie pragnęła niczego innego, jak tylko świętości: „Chcę być świętą, ale prawdziwie świętą. Jezu mój, Ty jesteś moim jedynym pragnieniem i tylko Ty”.
Odpowiadając na zachętę swojego proboszcza, Vicente Lópeza Aveledo, poświęciła się opiece nad chorymi w niewielkim szpitalu otwartym przez tego gorliwego kapłana dla osób dotkniętych epidemią, która pustoszyła miasto.
Należała do grupy przyjaciółek-wolontariuszek, znanych jako „Samarytanki”.
Jej troska nie ograniczała się jednak do chorych przebywających w szpitalu. Myślała o osieroconych dziewczętach, o ludziach starszych i o opuszczonych ubogich. Pragnęła założyć instytut, który mógłby przyjąć wszystkich potrzebujących. Ufała swoim przyjaciółkom z grupy „Samarytanek”, gotowym podążyć za nią w tym trudnym dziele. Za zgodą Juana Castro, wikariusza generalnego Caracas, Służebnica Boża i jej towarzyszki przywdziały habit augustiański i założyły zgromadzenie, które później przyjęło nazwę Augustianek Rekolektek Najświętszego Serca Jezusowego. Ten sam wikariusz generalny mianował Laurę przełożoną zgromadzenia, a urząd ten sprawowała aż do 1960 roku.
Dnia 22 stycznia 1902 roku Laura ponowiła ślub dziewictwa, a dnia 13 września następnego roku złożyła wieczyste śluby ubóstwa, posłuszeństwa i czystości, przyjmując imię Maria od św. Józefa.
W 1905 roku otworzyła w Maracay pierwszy dom dla osieroconych dziewcząt, po którym szybko powstały kolejne. Na wzór św. Teresy od Jezusa stała się niestrudzoną apostołką Bożej miłości. Niosła wszędzie miłość, dobroć i serdeczność. Niestrudzenie spieszyła tam, gdzie potrzebny był dom dla ludzi starszych lub osieroconych dziewcząt. W ciągu długiego życia otworzyła ponad trzydzieści domów opieki w różnych miastach i miejscowościach kraju. Powtarzała swoim córkom: „Ci, których wszyscy odrzucają, są naszymi; ci, których nikt nie chce, są naszymi”.
Troska o ubogich nie przeszkadzała jej poświęcać się modlitwie. Podobnie jak wiele świętych kobiet potrafiła w niezwykły sposób łączyć działanie z kontemplacją, pracę z modlitwą.
Rozmiłowana w Eucharystii spędzała wiele czasu przed tabernakulum, prowadząc serdeczny dialog z Jezusem. Z tych godzin głębokiej kontemplacji czerpała siłę do służby najbardziej potrzebującym.
Z miłości do Eucharystii podjęła także wypiek hostii dla parafii w Maracay i okolicznych parafii, zachęcając swoje córki, aby bezinteresownie kontynuowały tę posługę.
W 1960 roku, po ustąpieniu z urzędu przełożonej generalnej, zamieszkała w domu dla sierot w Maracay. Ostatnie lata życia poświęciła opiece nad dziewczętami, wykonywaniu najprostszych prac i modlitwie.
Po długiej chorobie, dnia 2 kwietnia 1967 roku, spokojnie zasnęła w Panu, podczas gdy jej córki zgodnie z jej życzeniem śpiewały pieśń ku czci Najświętszej Maryi Panny.
Gdy rozeszła się wiadomość o jej śmierci, przybyły tysiące wiernych ze wszystkich regionów Wenezueli. Miasto Maracay ogłosiło dzień żałoby, a podczas uroczystości pogrzebowych samoloty przelatywały nad miastem, zrzucając na zgromadzonych płatki róż.
Została pochowana przy bocznym ołtarzu kaplicy Domu Sierot w Maracay. Jej grób szybko stał się celem licznych pielgrzymek, zwłaszcza po wielu łaskach przypisywanych jej wstawiennictwu.
Matka Maria od św. Józefa, która całe długie życie poświęciła osobom starszym i ubogim dzieciom, dostrzegając w nich Chrystusa, pozostawiła nam przesłanie, które nie traci aktualności: najuboższych, opuszczonych i najbardziej bezbronnych należy przyjmować z taką samą miłością, z jaką przyjmował ich Chrystus.
Sprawę kanonizacyjną rozpoczęto w 1983 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich wymaganych prawem czynności dnia 7 marca 1992 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o heroiczności jej cnót.
W latach 1983–1986 przeprowadzono w Maracay proces dotyczący cudu, który miał miejsce w 1983 roku i został przypisany wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej.
Po zbadaniu sprawy przez lekarzy i teologów Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, którzy jednomyślnie wydali pozytywną opinię, dnia 13 grudnia 1993 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 7 maja 1994 roku.
Dzisiaj więc na placu przed Bazyliką św. Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy świętej, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Giovanniego Kard. Canestri, emerytowanego arcybiskupa Genui i administratora apostolskiego tejże archidiecezji, José Vicente Henríqueza Anduezy, biskupa Maracay, Fransa Wiertza, biskupa Roermond, Bruno Tommasiego, arcybiskupa Lukki, oraz Giovanniego Saldarini, arcybiskupa Turynu, a także wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodni Słudzy Boży Augustyn Roscelli, Maria od św. Józefa Alvarado Cardozo, Maria Helena Stollenwerk, Maria Dominika Brun Barbantini i Józefina Gabriela Bonino nosili tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich wspomnienie każdego roku: Augustyna Roscellego — 7 maja, Marii od św. Józefa Alvarado Cardozo — 2 kwietnia, Marii Heleny Stollenwerk — 28 listopada, Marii Dominiki Brun Barbantini — 22 maja oraz Józefiny Gabrieli Bonino — 8 lutego, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Chcemy, aby to co niniejszym Listem postanawiamy, zachowało moc i ważność na zawsze, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 7 maja 1995[1] roku, w siedemnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu Stolicy Apostolskiej
[1] Na stronie www.vatican.va błędnie podano rok wydania listu (1994)
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana