Jan Paweł II
«DOLOR PROXIMI». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ BERNARDYNIE JABŁOŃSKIEJ
Zakopane, 06 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Ból bliźniego jest moim bólem”. Te słowa, które często powtarzała Czcigodna Służebnica Boża Bernardyna Jabłońska, najlepiej ukazywały wrażliwość i wielkoduszność jej serca. Płonąc miłością Chrystusa, była przepełniona miłosierdziem i troską wobec ubogich i cierpiących. Całe swoje życie poświęciła pełnieniu dzieł miłosierdzia, mając przed oczyma napomnienie Boskiego Mistrza: „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25, 40).
Ta wierna uczennica Chrystusa urodziła się z Grzegorza Jabłońskiego i Marii Roman dnia 5 sierpnia 1878 roku w niewielkiej miejscowości Pizuny-Łukawica na terenie obecnej diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Po śmierci matki, która zaszczepiła w niej nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny, jeszcze gorliwiej kroczyła drogami Bożymi, poświęcając się wytrwale modlitwie i pokucie. Gdy usłyszała wezwanie do życia konsekrowanego, wstąpiła do wspólnoty założonej przez św. Alberta Chmielowskiego dla niesienia pomocy ubogim i chorym. Pod jego kierownictwem wyrzekła się własnej woli i całkowicie oddała się Chrystusowi oraz Jego miłości, harmonijnie łącząc głębokie życie kontemplacyjne z gorliwym apostolstwem i dziełami miłosierdzia. Obdarzona wyjątkowymi przymiotami duchowymi i ludzkimi, mając zaledwie dwadzieścia cztery lata, została przez św. Alberta mianowana pierwszą przełożoną generalną. Urząd ten pełniła aż do śmierci, za każdym razem wybierana przez kapituły generalne. Wszystkie swoje siły poświęciła dobru zgromadzenia, pozostała wierna pierwotnemu charyzmatowi i nauce założyciela. Strzegła ubóstwa zgromadzenia, a dzięki modlitwie i refleksji opracowała Konstytucje zatwierdzone przez Arcybiskupa Krakowskiego w 1926 roku. Z tych powodów słusznie jest uznawana za współzałożycielkę Zgromadzenia Sióstr III Zakonu św. Franciszka Posługujących Ubogim (Albertynek), którego była podporą i przez wiele lat roztropną przewodniczką. Jako matka i nauczycielka swoich sióstr troszczyła się o ich formację, wpajała zachowywanie reguły i kształtowała w nich ducha służby wobec cierpiących. Mówiła: „Niech Siostry będą dobre, wyrozumiałe i miłosierne wobec naszych ubogich, chorych, dzieci, służby, domowników, a wreszcie wobec każdego bliźniego; niech starają się pocieszać ich w cierpieniach i prowadzić ich dusze do Pana”. To, czego nauczała, sama wykonywała chętnie, wytrwale i pokornie, dając wszystkim czytelny przykład wierności Bogu, Ewangelii i własnemu powołaniu. W szkole Najświętszego Serca nauczyła się kochać każdego człowieka i dostrzegać oblicze Ukrzyżowanego w ubogich, chorych i odrzuconych przez społeczeństwo. Fundamentem jej apostolstwa było życie wewnętrzne, które karmiły nieustanna więź z Bogiem, modlitwa, nabożeństwo do Eucharystii przedłużane nieraz na godziny nocne, rozważanie Męki Pańskiej, nabożeństwo do Matki Odkupiciela oraz kontemplacja prawd wiecznych. Aż do końca życia radośnie postępowała drogą świętości, osiągając wysoki stopień doskonałości w praktykowaniu cnót chrześcijańskich. Także w ostatnich latach życia, choć dotknięta licznymi chorobami i ciężkimi cierpieniami, nie przestawała wielbić Boga i wiernie Mu służyć. Bogata w zasługi odeszła do życia wiecznego dnia 23 września 1940 roku.
Sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną rozpoczął Arcybiskup Krakowski w 1984 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem, dnia 17 grudnia 1996 roku ogłosiliśmy dekret o heroiczności cnót tej Służebnicy Bożej, stwierdzając, że w stopniu heroicznym praktykowała cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie dnia 8 kwietnia 1997 roku został przedłożony Nam dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu, który wydarzył się w 1950 roku w Zakopanem w archidiecezji krakowskiej.
Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 6 czerwca tego samego roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, podczas Naszej podróży apostolskiej do Polski.
Dzisiaj więc w Zakopanem podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszego brata Franciszka Macharskiego, Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego, i naszego brata Andrzeja Suskiego, Biskupa Toruńskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Bernardynie Marii Jabłońskiej oraz Marii Karłowskiej przysługiwał tytuł błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Bernardyny Marii Jabłońskiej będzie to corocznie 23 września, a dla Marii Karłowskiej 6 czerwca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało ustanowione niniejszym Listem, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Zakopanem w Polsce, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 czerwca 1997 roku, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana