Jan Paweł II
«SI FUERINT». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII KARŁOWSKIEJ
Zakopane, 06 czerwca 1996 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Jak wam się zdaje? Jeśli kto posiada sto owiec i zabłąka się jedna z nich: czy nie zostawi dziewięćdziesięciu dziewięciu na górach i nie pójdzie szukać tej, która się zabłąkała?” (Mt 18, 12). Tak właśnie postępował Boski Pasterz ludzi, który powiedział także: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. 32 Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników” (Łk 5, 31-32). Oświecona tym przykładem i nauką Jezusa Chrystusa, Maria Karłowska naśladowała troskliwą miłość Dobrego Pasterza i wielkoduszność Dobrego Samarytanina. Poświęciła się kobietom znajdującym się w głębokiej nędzy moralnej i materialnej, skutecznie troszcząc się o ich ludzki rozwój i chrześcijańską dojrzałość, a przez to również o budowanie Królestwa Chrystusa.
Ta Służebnica Boża urodziła się 4 września 1865 roku w niewielkiej miejscowości Słupówka, dziś zwanej Karłowo, na terenie archidiecezji gnieźnieńskiej. Jej rodzicami byli Mateusz Karłowski i Generoza Eugenia Dembińska. Otrzymała staranne wychowanie religijne, rozwijała pobożność i miłość wobec ubogich oraz chorych, a także złożyła ślub czystości. Mieszkając w Poznaniu pracowała u krawca, a równocześnie rozpoczęła działalność na rzecz ratowania kobiet trudniących się nierządem. Odwiedzała miejsca ich pobytu w najbardziej zaniedbanych dzielnicach miasta, z miłością zachęcając je do porzucenia grzesznego życia i zachowywania Bożego prawa. Działalność ta, choć prowadzona roztropnie, sprowadziła na nią liczne przykrości i oskarżenia, które znosiła z miłości do Chrystusa i dla zbawienia ludzi. Całkowicie zawierzyła się Bożej Opatrzności i rozwijając swoje trudne dzieło otwierała domy dla kobiet potrzebujących pomocy. Uczyła je miłości Boga, uczciwego życia oraz pracy, dzięki której mogły zdobywać środki do życia bez utraty własnej godności.
Z czasem zgromadziła wokół siebie współpracownice i założyła Zgromadzenie Sióstr Pasterek od Opatrzności Bożej, którego była przełożoną aż do śmierci. Z wielką troską formowała siostry, nieustannie zachęcając je do naśladowania Dobrego Pasterza i oddania życia na służbę Bogu oraz potrzebującym bliźnim. Z macierzyńską stanowczością kierowała swoim Instytutem, rozszerzając jego działalność także na opiekę nad kobietami przebywającymi w szpitalach. Dla młodych dziewcząt, które przeszły proces odnowy życia i pragnęły włączyć się w apostolat Zgromadzenia, utworzyła Towarzystwo św. Marii Magdaleny. Gorliwie rozwijała dzieła miłosierdzia, a kobiety, które trafiały pod jej opiekę, doświadczały na nowo dobroci i czułości ojcowskiej miłości Boga.
Z liturgii Kościoła, rozważania Pisma Świętego, modlitwy, nabożeństwa do Eucharystii, Męki Pańskiej, Najświętszego Serca Jezusowego oraz Najświętszej Maryi Panny czerpała obficie siły potrzebne do wypełniania swego posłannictwa i postępu na drodze doskonałości chrześcijańskiej. Ze względu na swoje zasługi społeczne cieszyła się wielkim szacunkiem narodu polskiego oraz władz państwowych. Ozdobiona wszelkimi cnotami i dając świadectwo prawdziwej świętości życia, zakończyła swoją ziemską pielgrzymkę 24 marca 1935 roku w klasztorze w Pniewitem, znajdującym się dziś na terenie diecezji toruńskiej. Jej ciało zostało następnie przeniesione do Jabłonowa Pomorskiego, gdzie spoczywa w oczekiwaniu na zmartwychwstanie.
Ponieważ opinia jej świętości nieustannie trwała, biskup chełmiński rozpoczął w 1965 roku sprawę beatyfikacyjną i kanonizacyjną. Po zakończeniu wszystkich wymaganych prawem czynności ogłosiliśmy 11 lipca 1995 roku, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i wszystkie cnoty z nimi związane. Następnie w naszej obecności został ogłoszony dekret o cudzie, który miał miejsce w Gdańsku w 1978 roku i został przypisany jej wstawiennictwu.
Dlatego postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się 6 czerwca następnego roku, w uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa, podczas naszej kolejnej pielgrzymki pasterskiej do Polski.
Dzisiaj więc w Zakopanem, podczas uroczystej liturgii eucharystycznej, postanowiliśmy wypowiedzieć w języku ojczystym następującą formułę, mocą której zaliczyliśmy tę Służebnicę Bożą do grona Błogosławionych, wobec ogromnej rzeszy pasterzy i wiernych:
„Spełniając życzenie naszego brata Franciszka Macharskiego, Arcybiskupa Metropolity Krakowskiego i naszego brata Andrzeja Suskiego, Biskupa Toruńskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie, oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych naszą Władzą Apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Bernardynie Marii Jabłońskiej oraz Marii Karłowskiej przysługiwał tytuł błogosławionych, i aby ich święta obchodzono w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Bernardyny Marii Jabłońskiej będzie to corocznie 23 września, a dla Marii Karłowskiej 6 czerwca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.
Po uroczystym ogłoszeniu tej decyzji oddaliśmy wraz z obecnymi cześć nowej Błogosławionej, ukazując wiernym jej przykład życia, a także zanosiliśmy do Przedwiecznego Kapłana modlitwy za Kościół pielgrzymujący na ziemi.
To zaś, co postanowiliśmy niniejszym Listem, nakazujemy uznawać za ważne i obowiązujące zarówno teraz, jak i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Zakopanem w Polsce, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 6 czerwca roku Pańskiego 1997, w dziewiętnastym roku Naszego Pontyfikatu.
ANGELUS Kard. SODANO
sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana