Jan Paweł II
«NOLITE ERGO». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY JAN CALABRIA ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 kwietnia 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Nie troszczcie się więc zbytnio i nie mówcie: «Co będziemy jeść?», albo: «Co będziemy pić?», albo: «Czym będziemy się przyodziewać?» (…) Wie przecież Ojciec wasz niebieski, że tego wszystkiego potrzebujecie. Starajcie się naprzód o królestwo Boga i o Jego sprawiedliwość, a to wszystko będzie wam dodane” (Mt 6, 31-33).
Słowa Pana Jezusa doskonale streszczają życie i działalność błogosławionego Jana Calabrii, który w niezwykły sposób ukazywał w swoim życiu Boga jako Ojca. Odczuwał, że Pan powołuje go, aby „ukazywał światu Bożą Opatrzność, uświadamiał ludziom, że Bóg nie jest kimś dalekim, lecz Ojcem, który troszczy się o nas, jeśli tylko my pamiętamy o Nim i czynimy to, co do nas należy, to znaczy przede wszystkim szukamy królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości” (Listy do swoich zakonników, III, 19 marca 1933). Jan Calabria urodził się 8 października 1873 roku w Weronie. Od najmłodszych lat jego nauczycielką była bieda. Po śmierci ojca, w 1886 roku, musiał przerwać naukę szkolną, aby pracą fizyczną wspomóc swoją rodzinę. W wieku dziewiętnastu lat rozpoczął naukę w Seminarium Duchownym diecezji werońskiej jako alumn zewnętrzny. Z powodu obowiązkowej służby wojskowej musiał na dwa lata przerwać studia. Po ich wznowieniu, pewnej listopadowej nocy 1897 roku, znalazł u drzwi swojego domu chłopca, który uciekł z taboru Cyganów. Przyjął go do siebie, podzielił się z nim posiłkiem i przygotował mu miejsce do spoczynku. W ten sposób zostało zasiane ziarno dzieła, którego celem stała się pomoc sierotom i dzieciom opuszczonym. W następnym roku założył Pobożne Stowarzyszenie Opieki nad Ubogimi Chorymi. Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1901 roku został proboszczem bardzo ubogiej parafii św. Szczepana, a zarazem spowiednikiem w seminarium duchownym. W 1907 roku objął urząd wikariusza rektoratu św. Benedykta in Monte, gdzie natychmiast przyjął sieroty i dzieci opuszczone. Jeszcze pod koniec tego samego roku założył schronisko zwane Casa Buoni Fanciulli („Dom Dobrych Chłopców”). Do prowadzenia tego dzieła miłosierdzia przyłączyli się świeccy, którzy wraz z nim poświęcili się Bogu, żyjąc w ubóstwie. Tak powstała pierwsza wspólnota Instytutu Kapłanów i Braci, zatwierdzona przez biskupa Werony w 1932 roku pod nazwą Zgromadzenie Ubogich Sług Bożej Opatrzności, a w 1949 roku uzyskała zatwierdzenie papieskie.
Brakowało jednak dzieciom matczynej opieki. Dlatego w 1910 roku powstała również gałąź żeńska. Instytut, pod nazwą Zgromadzenie Ubogich Służebnic Bożej Opatrzności, został zatwierdzony na prawie papieskim w 1981 roku. Oba Instytuty szeroko rozwinęły swoją działalność na terenie całych Włoch. Gorliwość apostolska Jana Calabrii objęła także tak zwanych „pariasów” w Indiach, do których w 1934 roku wysłał czterech Braci. Założył również dom formacyjny dla ubogiej młodzieży, aby pomagać jej w rozeznaniu powołania do kapłaństwa lub życia zakonnego. Postanowił ponadto, aby członkowie jego zgromadzeń prowadzili apostolat również tam, gdzie nie mogli spodziewać się żadnej ludzkiej zapłaty. Od wybuchu drugiej wojny światowej aż do końca swego ziemskiego życia Sługa Boży coraz głębiej przeżywał swoje powołanie jako poprzednika, który przygotowuje drogę powrotowi Chrystusa do współczesnego świata. Błogosławiony kardynał Alfred Schuster nazwał go „Światłem Kościoła Bożego”, natomiast biskupi Triveneto napisali: „Ksiądz Calabria uczynił ze swego życia bolesne i pełne cierpienia wezwanie do nawrócenia, odnowy i nadejścia godziny Jezusa, przygotowując Kościół na rok dwutysięczny.” Do tej misji zaprosił także ludzi świeckich, dla których w 1944 roku założył Rodzinę Braci Zewnętrznych. Gorąco umiłował Kościół. 3 grudnia 1954 roku, ciężko chory na ciele, lecz zachowujący pełną jasność umysłu, dowiedział się o ciężkiej chorobie papieża Piusa XII. Wówczas ofiarował swoje życie za jego powrót do zdrowia. Następnego dnia oddał ducha, a Pius XII w sposób nagły i zdumiewający odzyskał siły.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w 1957 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem osobiście zaliczyliśmy go do grona Błogosławionych dnia 17 kwietnia 1988 roku. Następnie, w związku z kanonizacją, został Nam przedłożony Dekret o cudzie przypisywanym wstawiennictwu tegoż Błogosławionego. Po wysłuchaniu pozytywnej opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 18 kwietnia 1999 roku.
Dzisiaj zatem, na Placu św. Piotra, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Marcelin Józef Benedykt Champagnat, Jan Calabria oraz Augustyna Liwia Pietrantoni są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ten Święty, który dokonał tak wiele zwłaszcza w niesieniu pomocy ubogim i pozostawił godne podziwu przykłady cnót, zasługuje nie tylko na cześć wiernych, ale także na ich naśladowanie, szczególnie w naszych czasach, gdy ludzie, pochłonięci niezliczonymi sprawami i pociągani wieloma pokusami, potrzebują wskazania właściwej drogi. Postanawiamy, aby to, co ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia osiemnastego kwietnia roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana