Jan Paweł II
«SINITE PARVULOS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY MARCELIN JÓZEF BENEDYKT CHAMPAGNAT ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 18 kwietnia 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Dopuśćcie dzieci i nie przeszkadzajcie im przychodzić do Mnie; do takich bowiem należy królestwo niebieskie” (Mt 19, 14).
Błogosławiony Marcelin Józef Benedykt Champagnat otrzymał od Chrystusa szczególny dar poświęcenia się dzieciom i młodzieży oraz gorące pragnienie prowadzenia ich do Niego. „Nie potrafię spojrzeć na dziecko, nie pragnąc nauczyć go katechizmu i ukazać mu, jak bardzo Chrystus je umiłował oraz jak bardzo ono powinno miłować Chrystusa”. Aby zapewnić dzieciom wychowanie oparte na wartościach ludzkich i chrześcijańskich, założył Instytut Braci Marystów. Urodził się 20 maja 1789 roku w osadzie Le Rosey, należącej do miejscowości Marlhes w departamencie Loary,jako syn Jean-Baptiste’a Champagnata i Marie Chirat. Gdyby Bóg nie powołał go do innego zadania, zostałby zapewne rolnikiem lub pasterzem i kupcem. Pan jednak wybrał go do pracy w swojej winnicy. Kiedy pewien kapłan uświadomił mu, że Bóg wzywa go do kapłaństwa, wstąpił do seminarium w Verrières, a po przezwyciężeniu trudności w nauce został skierowany do Wyższego Seminarium Duchownego w Lyonie. Tam, wraz z dwunastoma towarzyszami, powziął zamiar założenia Towarzystwa Maryi, które miało ponownie ewangelizować Francję z pomocą Najświętszej Maryi Panny. On sam, natchniony przez tę czułą Matkę, postanowił, że kapłanom będzie towarzyszyła wspólnota braci zakonnych – katechetów i nauczycieli – którzy podejmą wychowanie i nauczanie młodzieży w duchu chrześcijańskim. Po przyjęciu święceń kapłańskich 16 lipca 1816 roku został mianowany wikariuszem parafii w La Valla, obejmującej rozległy teren położony w górzystej części środkowej Francji. Ożywiony gorliwością apostolską podejmował ogromne trudy, aby wyrwać tamtejszą ludność wiejską z religijnej niewiedzy i odnowić życie wiary, które przez długi czas pozostawało zaniedbane z powodu braku duszpasterzy. Aby jednak skuteczniej pomagać najbardziej potrzebującym, sam ograniczał własne potrzeby. Tak wielkie było jego pragnienie czynienia dobra wszystkim, że stał się żywym obrazem miłosiernego Zbawiciela. Wezwany do umierającego młodzieńca, który nawet nie znał Boga, z wielką łagodnością przygotował go na śmierć. Głęboko poruszony myślą, że podobne niebezpieczeństwo zagraża niezliczonym młodym ludziom pozbawionym wychowania religijnego, bez wahania założył Instytut Braci Marystów, dając mu początek wraz z dwoma młodzieńcami, których 2 stycznia 1817 roku zachęcił do życia wspólnotowego. Wraz ze wzrostem liczby nowicjuszy, dzięki własnej pracy i pomocy Braci, zbudował obszerny dom i poświęcił go Najświętszej Maryi Pannie. Ta dobra Matka okazała mu tak wielką hojność, że gdy przedwcześnie zakończył swoje ziemskie życie w 1840 roku, zgromadzenie liczyło już ponad dwustu osiemdziesięciu Braci prowadzących chrześcijańskie wychowanie dzieci w czterdziestu ośmiu szkołach. Nigdy nie był wolny od krytyki i oszczerstw. Żadne jednak trudności, żadne nieporozumienia między Braćmi ani żadne przeszkody ze strony przełożonych, którym zawsze okazywał bezwarunkowe posłuszeństwo, nie zdołały odwieść go od wiernego pełnienia woli Bożej. Przeciwnie, jego płonąca gorliwość apostolska, będąca wyrazem miłości do Boga, Najświętszej Maryi Panny i bliźniego, wzbudziła w końcu podziw nawet u tych, którzy wcześniej byli mu przeciwni. W przeciwieństwie do chłodnego ducha jansenizmu oparł swoją duchowość na miłości, którą nabożeństwo do Maryi uczyniło jeszcze bardziej łagodną i pełną dobroci. Żyć Chrystusem na wzór Maryi było najwyższym ideałem jego życia, co wyrażał słowami: „Wszystko do Jezusa przez Maryję, wszystko Maryi ku Jezusowi.” Polecając Braciom, aby według tej zasady postępowali, wskazywał im drogę uświęcenia: całkowite ogołocenie Betlejem, pokorne, ukryte i pracowite życie Nazaretu, ofiarę Chrystusa ukrzyżowanego oraz jedność wypływającą z Eucharystii. Niczego bardziej nie pragnął, jak tylko tego, aby jego Bracia tworzyli rodzinę przenikniętą ewangeliczną miłością. Ostatnim jego życzeniem, pozostawionym w testamencie, były słowa: „Oby o Braciach Marystach można było powiedzieć to, co mówiono o pierwszych chrześcijanach: «Patrzcie, jak oni się miłują!»” Ten Błogosławiony, bogaty w zasługi i otoczony opinią świętości, zasnął w Panu 6 czerwca 1840 roku.
Proces kanonizacyjny rozpoczął się w Lyonie w zwyczajnym postępowaniu dnia 2 sierpnia 1888 roku. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez obowiązujące wówczas przepisy prawa Nasz Poprzednik, Pius XII, dnia 29 maja 1955 roku zaliczył go w poczet Błogosławionych. Na potrzeby kanonizacji dnia 3 lipca 1998 roku został Nam przedłożony Dekret o cudzie, który wydarzył się w Montevideo w 1976 roku. Za zgodą Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 18 kwietnia 1999 roku.
Dzisiaj zatem, na Placu św. Piotra, podczas uroczystej liturgii wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacyjną:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Marcelin Józef Benedykt Champagnat, Jan Calabria oraz Augustyna Liwia Pietrantoni są Świętymi i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby to, co ogłosiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia osiemnastego kwietnia roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana