Jan Paweł II
«ECCE VENIO». LIST APOSTOLSKI W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ REGINIE PROTMANN
Warszawa, 13 czerwca 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Oto przychodzę, aby spełnić Twoją wolę” (Hbr 10, 9).
Idąc za przykładem Jezusa Chrystusa, który przyszedł na świat, aby wypełnić wolę Ojca i złożyć samego siebie w ofierze na ołtarzu krzyża, Czcigodna Służebnica Boża Regina Protmann, zapominając o sobie i posłuszna woli Bożej, przeżyła całe swoje życie, nie wahając się dźwigać krzyża w codziennej służbie ubogim, chorym i założonemu przez siebie Zgromadzeniu, dając w ten sposób świadectwo Chrystusowi Zmartwychwstałemu.
Ta niewiasta, wsławiona świętością życia i dzieł, urodziła się około 1552 roku w Braniewie, w diecezji warmińskiej. W domu zamożnych rodziców otrzymała wszystko, czego mogłaby zapragnąć młoda dziewczyna. Gdy jednak miała dziewiętnaście lat, odnalazła drogocenną perłę (por. Mt 13, 45) i porzuciła światowe marności oraz własną rodzinę, aby całkowicie poświęcić się chwale Bożej i dziełom apostolskim. Wraz z kilkoma towarzyszkami założyła wspólnotę, z której siostry mogły wychodzić, aby pełnić dzieła miłosierdzia wobec potrzebujących; założyła również szkołę, by zapewnić dziewczętom wychowanie chrześcijańskie. Ten sposób życia, łączący kontemplację z działalnością apostolską, był w owych czasach czymś nowym i spotkał się z krytyką oraz niechęcią, jednak uzyskał poparcie biskupa warmińskiego, który w 1583 roku zatwierdził regułę Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy. Zgromadzenie, kierowane przez Służebnicę Bożą z wielką roztropnością i troską, szybko się rozwijało, a ona sama z radością założyła jeszcze trzy nowe domy zakonne w różnych miejscowościach. Z tego względu zaistniała potrzeba dostosowania przepisów do nowych warunków, a normy te zostały zatwierdzone przez władzę kościelną w 1602 roku. Dzięki swojej działalności i założonemu przez siebie Instytutowi Służebnica Boża, niestrudzona pracownica w winnicy Pańskiej, przyczyniała się do odnowy Kościoła po Soborze Trydenckim, niosąc zarazem światło Ewangelii i miłość Chrystusa społeczeństwu swojej epoki. Jako przełożona generalna swego Instytutu otaczała siostry matczyną troską. Krótko przed śmiercią napisała do nich: „Pokornie i po macierzyńsku napominam was, abyście zawsze dążyły do Boga, naszego Pana, i do naszego najdroższego Oblubieńca Jezusa Chrystusa, a także do wszystkich ludzi odnosiły się z szacunkiem i czcią, z najgłębszą pokorą, prawdziwą cierpliwością, doskonałym posłuszeństwem i chrześcijańską miłością.” Zachęcała je również, aby wzajemnie darzyły się siostrzaną miłością i żyły ze wszystkimi w pokoju. Regularnie odwiedzała domy zakonne, cierpliwie znosząc trudy i niewygody podróży, a wszędzie rozsiewała woń swoich niezwykłych cnót. Z godną podziwu wiarą pracowała dla chwały Bożej i zbawienia dusz. Przekazywała naukę chrześcijańską chłopcom i dziewczętom, przygotowując w ten sposób przyszłe matki do odpowiedzialnego życia rodzinnego i chrześcijańskiego. Rozwijała nabożeństwo do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Ponad wszystko umiłowała Pana oraz ubogich, chorych, młodzież i grzeszników, ofiarując za ich zbawienie modlitwy i umartwienia. Z wielką roztropnością kierowała Zgromadzeniem, udzielając siostrom rad i wskazując środki prowadzące do życia wiecznego. Swoją nadzieję pokładała w Bożej Opatrzności i wytrwale trwała na modlitwie, w apostolstwie, w czystości życia, umiarkowaniu, ubóstwie oraz wiernym wypełnianiu wszystkich obowiązków wobec Jezusa Chrystusa, Kościoła i dusz. Gdy zapadła na chorobę, która doprowadziła ją do śmierci, nie okazała najmniejszej niecierpliwości, lecz nieustannie poddawała się woli Bożej. Dnia 18 stycznia 1613 roku, bogata w zasługi i otoczona opinią świętości, zasnęła w Panu.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczęto w 1961 roku, a dnia 17 grudnia 1996 roku ogłosiliśmy, że Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne, kardynalne i z nimi związane. Następnie, dnia 6 kwietnia 1998 roku, został Nam przedłożony dekret o cudzie dokonanym w Brazylii w 1961 roku i przypisywanym jej wstawiennictwu. Postanowiliśmy zatem, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 13 czerwca 1999 roku podczas Naszej podróży pasterskiej do Polski.
Dlatego też dzisiaj, podczas uroczystej Mszy Świętej w Warszawie, wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Józefa Glempa, Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego, Juliusza Paetza, Arcybiskupa Metropolity Poznańskiego i Bronisława Dembowskiego, Biskupa Włocławskiego, jak również wielu innych braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, za radą Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, naszą władzą apostolską zezwalamy, aby odtąd Czcigodnym Sługom Bożym: Reginie Protmann, Edmundowi Bojanowskiemu oraz Antoniemu Julianowi Nowowiejskiemu, Henrykowi Kaczorowskiemu, Anicetowi Koplińskiemu, Mariannie Biernackiej i stu czterem Towarzyszom Męczennikom z okresu drugiej wojny światowej przysługiwał tytuł Błogosławionych i aby można było obchodzić ich święto w miejscach i w sposób określony przez prawo. Dla Reginy Protmann będzie to corocznie 18 stycznia, dla Edmunda Bojanowskiego – 7 sierpnia, dla Antoniego Juliana Nowowiejskiego, Henryka Kaczorowskiego, Aniceta Koplińskiego, Marianny Biernackiej i stu czterech Towarzyszy Męczenników z okresu drugiej wojny światowej – 12 czerwca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Postanawiamy, aby wszystko, co zostało zapisane w niniejszym Liście, zachowało swoją moc teraz i na przyszłość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Warszawie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia trzynastego czerwca roku Pańskiego tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątego dziewiątego, w dwudziestym pierwszym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana