Jan Paweł II
«ECCE EGO». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY TOMASZ
Z CORI ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 listopada 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Oto Ja sam będę szukał moich owiec i zatroszczę się o nie” (Ez 34, 11). Współpracując z Bogiem w Jego dziele jako pasterz Jego owczarni, błogosławiony Tomasz z Cori, profes i kapłan Zakonu Braci Mniejszych, poświęcił swoje życie dla zbawienia dusz. Troszczył się o nie zarówno wewnątrz klasztornych murów, jak i poza nimi, i jako roztropny przewodnik z całych sił zabiegał o to, aby prowadzić je do świętości.
Błogosławiony, który na chrzcie otrzymał imiona Francesco Antonio, urodził się 4 czerwca 1655 roku w miasteczku Cori, w prowincji Latina. Jego ubodzy, lecz głęboko pobożni rodzice, Natale Placidi i Angela Cardilli, wychowali go w duchu pobożności i miłości chrześcijańskiej. Gdy miał czternaście lat, stracił rodziców i dlatego przerwał naukę, aby zapewnić utrzymanie sobie i swoim dwóm siostrom. Pasąc ojcowskie stado, w ciszy wiejskiego życia stopniowo dojrzewał do swojego powołania zakonnego. W lutym 1677 roku, kiedy obie siostry zawarły już związki małżeńskie, wstąpił do klasztoru Trójcy Przenajświętszej w Orvieto, należącego do Zakonu Braci Mniejszych. W tym samym miesiącu przywdział habit zakonny, przyjmując imię Tomasz. Już od nowicjatu wyróżniał się głęboką pokorą i wielkim szacunkiem zarówno dla braci kapłanów, jak i braci zakonnych, ceniąc ich powołanie. W klasztorze św. Wawrzyńca w Velletri przygotował się do kapłaństwa i przyjął święcenia w 1683 roku. W lipcu tego samego roku, przebywając w Viterbo, otrzymał upoważnienie do głoszenia słowa Bożego. W 1684 roku został skierowany do klasztoru św. Franciszka w Civitelli, gdzie wielokrotnie pełnił urząd przełożonego wspólnoty. Pragnąc przywrócić ścisłe zachowywanie Reguły św. Franciszka, mimo licznych trudności założył pustelnie w Bellegra i Palombarze, ucząc zarazem środków prowadzących do doskonałości: medytacji, chórowego odmawiania modlitw, surowego milczenia, wymagającej pokuty oraz skrajnego ubóstwa. Ożywiony duchem pierwotnego franciszkanizmu prowadził życie harmonijnie łączące kontemplację z apostolstwem. Choć z posłuszeństwa nie mógł spełnić swego gorącego pragnienia wyjazdu na misje do Chin, oddał się całkowicie przepowiadaniu Ewangelii i gorliwie pełnił owocną posługę duszpasterską, niestrudzenie przemierzając miejscowości okolic Subiaco oraz sąsiednich diecezji Tivoli, Palestriny i Anagni.
Głosił Ewangelię jasno i prostym językiem, lecz z taką mocą i przekonaniem, że docierał do najgłębszych zakamarków ludzkich serc. Sprawował sakramenty, zwłaszcza sakrament pojednania oraz odwiedzał chorych. Chociaż był kapłanem i przełożonym pustelni, chętnie dołączał do braci zakonnych kwestujących jałmużnę, z pokorą prosząc o to, co było konieczne do życia; stwarzało mu to liczne okazje do rozmów z ludźmi. Był prawdziwym ojcem nie tylko dla swoich współbraci, lecz również dla przyjaciół i penitentów, którzy zwracali się do niego o pomoc. Ze spokojem i cierpliwością znosił częste pokusy oraz oschłości duchowe, łagodnie, a zarazem wytrwale przezwyciężał wewnętrzne trudności, przeciwności napotykane w pracy, nieustanny ból spowodowany raną nogi oraz niesprzyjające warunki atmosferyczne. Cierpienia przyjmował jako szczególny czas łaski dany mu przez Boga dla duchowego wzrostu. Chrystus stanowił centrum życia błogosławionego Tomasza, który uczynił swoim programem słowa św. Jana Chrzciciela: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał” (J 3, 30). Wszystkie jego czyny wypływały z żywej wiary, którą umacniał wielką miłością do ubóstwa, niezmienną pokorą, głębokim duchem modlitwy, szczególnym nabożeństwem do Eucharystii i Męki Pańskiej oraz synowską pobożnością wobec Najświętszej Maryi Panny. Żył w nieustannej zażyłości z Jezusem i Maryją i często modlił się słowami: „Jezu i Maryjo, najsłodsze moje miłości! Niech cierpię, niech umrę z miłości ku Wam; niech cały należę do Was, a nic do samego siebie”. Zasnął w pokoju Chrystusa 11 stycznia 1729 roku.
Sława świętości, którą cieszył się jeszcze za życia, po jego śmierci nie tylko nie osłabła, lecz z każdym dniem stawała się coraz bardziej znana. Już cztery lata po jego odejściu rozpoczęto proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny, a Nasz Poprzednik Pius VI dnia 3 września 1786 roku zaliczył go do grona błogosławionych. Następnie jego wstawiennictwu przypisano cud dokonany w diecezji Tivoli. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych zbadała ten przypadek i wydała opinię pozytywną. Dnia 16 marca 1999 roku w Naszej obecności ogłoszono Dekret o cudzie. Po wysłuchaniu następnie Ojców Kardynałów i Biskupów, zwołanych przez Nas na Konsystorz w dniu 2 lipca 1999 roku, postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 21 listopada tego samego roku.
Dzisiaj zatem, podczas uroczystej Mszy Świętej sprawowanej w Bazylice św. Piotra na Watykanie, ogłosiliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Cyryl Bertrand i ośmiu Towarzyszy oraz Innocenty od Niepokalanego Poczęcia, Benedykt Menni i Tomasz z Cori są Świętymi, wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie, składając Bogu dziękczynienie, wezwaliśmy niebieskiego wstawiennictwa nowego Świętego i z jeszcze uroczyściej kontynuowaliśmy sprawowanie Najświętszej Ofiary również ku jego czci. Pragniemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i na przyszłość, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u świętego Piotra, dnia 21 listopada 1999 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana