Jan Paweł II
«ET CIRCUMIBAT IESUS». BULLA KANONIZACYJNA OGŁASZAJĄCA, ŻE BŁOGOSŁAWIONY BENEDYKT MENNIZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 21 listopada 1999 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Jezus obchodził wszystkie miasta i wioski. Nauczał w tamtejszych synagogach, głosił Ewangelię o królestwie i leczył wszystkie choroby i wszystkie słabości” (Mt 9, 35).
Na wzór Jezusa, dobrego Samarytanina całej ludzkości, błogosławiony Benedykt Menni z największą miłością i miłosierdziem poświęcił się służbie ludziom chorym, otaczając szczególną troską osoby starsze, dzieci dotknięte chorobą Heinego-Medina oraz chorych psychicznie. W tym celu założył również nowe zgromadzenie zakonne. Ten gorliwy kapłan, który na chrzcie otrzymał imiona Angelo Ercole, urodził się 11 marca 1841 roku w Mediolanie jako syn Luigiego Menni i Luigii Figini, głęboko religijnych rodziców, którzy przekazali mu zasady wiary, umiłowanie modlitwy, prawe obyczaje oraz wierność obowiązkom chrześcijańskim. Po ukończeniu gimnazjum podjął pracę w banku, lecz wkrótce z niej zrezygnował, nie chcąc sprzeniewierzyć się zasadom sprawiedliwości i uczciwości. W 1859 roku jako ochotnik pomagał przewozić rannych z pola walki do mediolańskiego szpitala Zakonu Szpitalnego św. Jana Bożego. Urzeczony miłością, z jaką zakonnicy tego Zakonu służyli chorym, odkrył swoje powołanie i wstąpił do Zakonu w Mediolanie, przyjmując imię Benedykt. W 1861 roku złożył śluby czasowe, a w 1864 roku śluby uroczyste. Podczas studiów w seminarium w Lodi zdobył także przygotowanie z zakresu medycyny i chirurgii w tamtejszym szpitalu. Następnie ukończył studia teologiczne w Rzymie i 14 października 1866 roku przyjął święcenia kapłańskie. W następnym roku został posłany do Hiszpanii, aby odnowić tam Zakon Szpitalny, który wskutek ustaw wymierzonych przeciw Kościołowi został niemal całkowicie zniszczony. Przed wyjazdem został przyjęty przez papieża Piusa IX, który udzielił mu błogosławieństwa i umocnił go do podjęcia tej trudnej i wymagającej misji. W kwietniu tego samego roku przybył do Barcelony, gdzie rozpoczął dzieło odrodzenia Zakonu. Pokonawszy liczne trudności i przeciwności, już w grudniu otworzył niewielki szpital dla ubogich dzieci cierpiących na krzywicę i skrofulozę. W następnych latach Hiszpania przeżywała bardzo trudny okres polityczny, który błogosławiony znosił z niezwykłą ufnością w Bożą Opatrzność. W 1874 roku niósł pomoc rannym podczas działań wojennych, a w roku następnym założył w Escoriazie (Guipúzcoa) zakład dla osób chorych psychicznie. Z powodu bardzo poważnych trudności dzieło to musiało jednak zostać zamknięte. W 1877 roku otworzył w Ciempozuelos koło Madrytu szpital dla osób cierpiących na choroby psychiczne, który stał się głównym domem odrodzonego w Hiszpanii Zakonu. Następnie doprowadził do kanonicznego erygowania nowej hiszpańskiej prowincji zakonnej, liczącej już zakonników po ślubach, nowicjuszy oraz pięć szpitali. Przez dziewiętnaście lat z wielką roztropnością pełnił urząd prowincjała.
Pobudzany miłością, rozszerzył zakres swego apostolstwa, obejmując opieką nad chorymi, zwłaszcza cierpiącymi na choroby psychiczne, również kobiety. Pod koniec 1881 roku, przy współudziale Służebnicy Bożej Maríi Josefy Recio Martín oraz Maríi Angustias Giménez Vera, założył w Ciempozuelos Zgromadzenie Sióstr Szpitalnych Najświętszego Serca Jezusowego. Zgromadzenie to szybko się rozwinęło i w 1901 roku otrzymało ostateczne zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej. Po pomyślnym odnowieniu dzieł Zakonu w Hiszpanii, Portugalii i Meksyku, w 1903 roku złożył urząd prowincjała i poświęcił się całkowicie formacji zakonników Zakonu Szpitalnego. Wytrwale i gorliwie postępował drogą świętości, wiernie wypełniając wolę Bożą i dając świadectwo miłości Chrystusa. Liturgia, modlitwa, zachowywanie Reguły, ufność w Bożą Opatrzność oraz pokora podtrzymywały go w służbie Bogu, Kościołowi, chorym i założonemu przez niego Instytutowi. Stolica Apostolska mianowała go w 1909 roku wizytatorem apostolskim Zakonu, a w 1911 roku przełożonym generalnym. Trudności okazały się jednak tak wielkie, że został zmuszony do złożenia tego urzędu. Z niezwykłą mężnością i cierpliwością znosił niezrozumienie i przeciwności, które jeszcze wyraźniej ukazały heroiczność jego cnót. Zamieszkawszy we Francji, zmarł pobożnie w Dinan 24 kwietnia 1914 roku, pozostawiając po sobie powszechną opinię świętości.
Arcybiskup Madrytu rozpoczął w 1945 roku proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych przez przepisy Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, dnia 23 czerwca 1985 roku wpisaliśmy go do Katalogu Błogosławionych. Następnie za jego wstawiennictwem dokonał się cud, którego dochodzenie diecezjalne przeprowadziła Kuria Diecezjalna w Palencji. Zdarzenie to zostało pomyślnie zbadane przez Kongregację Spraw Kanonizacyjnych i 26 marca 1999 roku w Naszej obecności ogłoszono Dekret o cudzie. Po uzyskaniu zgodnej opinii Ojców Kardynałów i Biskupów, wyrażonej podczas Konsystorza, który odbył się 2 lipca 1999 roku, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie 21 listopada tego samego roku. Dzisiaj więc, podczas uroczystej liturgii sprawowanej w Bazylice św. Piotra, wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy Naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że błogosławieni Cyryl Bertrand i ośmiu Towarzyszy oraz Innocenty od Niepokalanego Poczęcia, Benedykt Menni i Tomasz z Cori są Świętymi, wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy, aby to co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, bez względu na jakiekolwiek przeciwne zarządzenia.
Dan w Rzymie, u świętego Piotra, dnia 21 listopada 1999 roku, w dwudziestym drugim roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana