Jan Paweł II
«HORA EST». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ MARII ROMERO MENESES
Rzym, 14 kwietnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Potrzebna jest dziś nowa «wyobraźnia miłosierdzia», której przejawem będzie nie tyle i nie tylko skuteczność pomocy, ale zdolność bycia bliźnim dla cierpiącego człowieka, solidaryzowania się z nim, tak aby gest pomocy nie był odczuwany jako poniżająca jałmużna, ale jako świadectwo braterskiej wspólnoty dóbr.(…) Miłosierdzie czynów nadaje nieodpartą moc miłosierdziu słów.” (List apostolski Novo millennio ineunte, 50).
Tę drogę miłości, którą wskazaliśmy Kościołowi trzeciego tysiąclecia, siostra Maria Romero Meneses obrała z gorliwością i zapałem już wiele lat wcześniej. W pełni realizując swoje powołanie, wiernie włączyła się w działalność Kościoła w Kostaryce, który na początku XX wieku odważnie głosił społeczną naukę Naszego Poprzednika, śp. papieża Leona XIII. Urodziła się 13 stycznia 1903 roku w Granadzie, w Nikaragui, w rodzinie należącej do wyższych warstw społecznych, gdzie otrzymała staranne wychowanie religijne i wykształcenie. W wieku dwudziestu jeden lat złożyła śluby zakonne w Instytucie Córek Maryi Wspomożycielki. W 1931 roku została posłana do Kostaryki, gdzie przez czterdzieści sześć lat prowadziła gorliwą i wszechstronną działalność, przede wszystkim na polu ewangelizacji oraz służby społecznej. Organizowała ośrodki formacyjne, przychodnie lekarskie i domy dla ubogich. Wszystkie te dzieła nazywała „dziełami Maryi Wspomożycielki”, pragnąc w ten sposób podkreślić duchową pomoc i opiekę Najświętszej Maryi Panny. Zachęcając wielu do troski o duchowe dobro ubogich, poświęciła się przede wszystkim wychowaniu młodzieży, a następnie kobiet i matek. Głosiła Ewangelię i przekazywała naukę chrześcijańską licznym osobom, zwłaszcza tym, które znajdowały się w trudnych warunkach życia i doświadczały różnorakich cierpień. „Z radością — mawiała — wyrzekam się wszelkiej pociechy, aby dostąpić Bożej pociechy, niosąc pociechę tym, którzy jej potrzebują.” Prowadząc niezwykle pracowite życie, troszczyła się przede wszystkim o zachowanie głębokiej więzi z Bogiem przez modlitwę, adorację i życie mistyczne. Pobożnie zasnęła w Panu 7 lipca 1977 roku.
Po śmierci Marii Romero Meneses opinia o jej świętości stale się rozszerzała. Arcybiskup San José w Kostaryce rozpoczął diecezjalne dochodzenie dotyczące jej życia, cnót oraz opinii świętości. Po starannym przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem dnia 18 grudnia 2000 roku orzekliśmy, że Czcigodna Służebnica Boża praktykowała w stopniu heroicznym cnoty teologalne i kardynalne oraz cnoty z nimi związane. Dnia 24 kwietnia 2001 roku, w Naszej obecności, ogłoszono dekret o cudzie przypisywanym jej wstawiennictwu. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 14 kwietnia 2002 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej Mszy świętej na placu św. Piotra ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michaele Giordana, arcybiskupa Neapolu, Giulio Sanguinettiego, biskupa Brescii, kardynała Pedro Rubiano Sáenza, arcybiskupa Bogoty, Carlosa José Ñáñeza, arcybiskupa Córdoby w Argentynie, Marcello Angelo Melaniego, biskupa Neuquén i administratora apostolskiego Viedmy, oraz Románo Arriety Villalobosa, arcybiskupa San José w Kostaryce, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Kajetan Errico, Ludwik Pavoni, Alojzy Variara, Maria del Tránsito od Najświętszego Sakramentu, Artemide Zatti i Maria Romero Meneses nosili odtąd tytuł Błogosławionych, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Kajetana Errico dnia 29 października, Ludwika Pavoniego dnia 28 maja, Alojzego Variary dnia 15 stycznia, Marii del Tránsito od Najświętszego Sakramentu dnia 25 sierpnia, Artemide Zattiego dnia 15 marca, a Marii Romero Meneses dnia 7 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Ta wybitna i szlachetna niewiasta pozostawiła niezwykłe świadectwo życia zakonnego oraz dzieł miłosierdzia. Należy do grona tych zakonnic, które z łagodnością zachęcały wszystkich do dobra, wszystkim spieszyły z pomocą i wszystkich umacniały duchową pociechą. Dlatego pozostaje dla wszystkich jaśniejącym wzorem, aby wiara katolicka i gorliwość apostolska coraz bardziej się szerzyły i docierały do jak największej liczby ludzi.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 14 kwietnia Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana