Jan Paweł II
«OMNIBUS OMNIA». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEMU SŁUDZE BOŻEMU LUDWIKOWI PAVONIEMU
Rzym, 14 kwietnia 2002 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. — „Dla wszystkich stałem się wszystkim” (1 Kor 9, 22).
To życiowe hasło św. Pawła Apostoła nieustannie urzeczywistniał Czcigodny Sługa Boży Ludwik Pavoni. Miłość Boga skłaniała go do pokornej i gorliwej służby najuboższym braciom, których Boża Opatrzność powierzyła jego trosce. Byli nimi opuszczeni chłopcy z Brescii, miasta, w którym urodził się 11 września 1784 roku.
Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1807 roku, wspierany przez swojego biskupa Gabrio Marię Navę, który mianował go swoim sekretarzem oraz kanonikiem katedry, założył Oratorium dla ubogich, przeznaczone – jak sam mówił – „dla tych biednych, obdartych i zaniedbanych chłopców, których pomijały inne instytucje miasta.”
Widząc los wielu młodych ludzi, opuszczonych przez wszystkich i zmuszonych do pracy w środowisku zagrażającym ich moralności, przez co tracili chrześcijańskie wartości wyniesione z Oratorium, postanowił zapewnić im dom, rodzinę i pracę. W tym celu w 1821 roku założył Instytut św. Barnaby. Pragnął, aby był on „Kolegium Rzemiosł”, w którym troska o młodzież łączyłaby się z wychowaniem opartym na poszanowaniu godności osoby oraz miłości, stanowiących podstawę jego metody wychowawczej. Rozumiał również, że dla zapewnienia wychowankom godnej przyszłości konieczne jest przygotowanie ich do wykonywania zawodu, który zapewni im samodzielność i pozwoli stać się użytecznymi członkami społeczeństwa. Dlatego w Instytucie św. Barnaby utworzył osiem warsztatów, spośród których szczególne miejsce zajmowała drukarnia, uważana za pierwszą szkołę sztuk graficznych. Przyjmował także głuchoniemych, których darzył szczególną miłością. W pobliskim Saiano, niedaleko Brescii, założył kolonię rolniczą przeznaczoną dla młodzieży wiejskiej.
Aby zapewnić trwałość swoim dziełom, w 1847 roku założył Zgromadzenie Synów Maryi Niepokalanej, którego członkowie – kapłani i bracia zakonni – mieli oddawać się jednej wspólnej misji i prowadzić życie całkowicie wspólne. Charyzmat przekazany przez Założyciela jest nadal realizowany przez Zgromadzenie w różnych krajach poprzez działalność duszpasterską i wychowawczą oraz pracę wydawniczą. Chcąc ocalić swoich wychowanków przed ostrzałem i zniszczeniami podczas „Dziesięciu Dni Brescii”, Ludwik Pavoni wyprowadził ich do Saiano. W czasie tej wyprawy zachorował na zapalenie płuc i zmarł 1 kwietnia 1849 roku, pozostawiając przykład heroicznej miłości.
Dzięki bezinteresownemu darowi z samego siebie stał się czułym ojcem dzieci i ludzi z najuboższych warstw społecznych. Całkowicie ufając Bożej Opatrzności, umiał znajdować skuteczne sposoby niesienia pomocy młodzieży. Zasadę „Módl się i pracuj” przekazał jako program życia swoim współpracownikom, którzy otrzymali nazwę „braci pracowników”. Wszystkie swoje zamierzenia poddawał osądowi Pasterzy Kościoła. Posłuszeństwo, złączone z pokorą i prostotą, uczynił najważniejszą cnotą swojej rodziny zakonnej. Synowską miłością czcił Najświętszą Maryję Pannę, uznając Niepokalaną za „niebieską Inspiratorkę i Opiekunkę” Zgromadzenia.
Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny rozpoczął się w Brescii w 1908 roku. Dnia 5 czerwca 1947 roku Pius XII ogłosił dekret o heroiczności jego cnót, w którym Ludwik Pavoni został nazwany „drugim św. Filipem Nereuszem”, „poprzednikiem św. Jana Bosko” oraz „doskonałym naśladowcą św. Józefa Benedykta Cottolengo”. Dnia 20 grudnia 2001 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudownym uzdrowieniu Marii Stevani, przypisywanym wstawiennictwu Czcigodnego Sługi Bożego. Następnie postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się w Rzymie dnia 14 kwietnia 2002 roku.
Dzisiaj podczas uroczystej liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Michaele Giordana, arcybiskupa Neapolu, Giulio Sanguinettiego, biskupa Brescii, kardynała Pedro Rubiano Sáenza, arcybiskupa Bogoty, Carlosa José Ñáñeza, arcybiskupa Córdoby w Argentynie, Marcello Angelo Melaniego, biskupa Neuquén i administratora apostolskiego Viedmy, oraz Románo Arriety Villalobosa, arcybiskupa San José w Kostaryce, jak również wielu innych Braci w biskupstwie oraz licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Kajetan Errico, Ludwik Pavoni, Alojzy Variara, Maria del Tránsito od Najświętszego Sakramentu, Artemide Zatti i Maria Romero Meneses nosili odtąd tytuł Błogosławionych, a ich święto mogło być obchodzone każdego roku: Kajetana Errico dnia 29 października, Ludwika Pavoniego dnia 28 maja, Alojzego Variary dnia 15 stycznia, Marii del Tránsito od Najświętszego Sakramentu dnia 25 sierpnia, Artemide Zattiego dnia 15 marca, a Marii Romero Meneses dnia 7 lipca, w miejscach i w sposób określony przez prawo. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u św. Piotra, dnia 14 kwietnia Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS kard. SODANO
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana