Jan Paweł II
«QUI AUTEM SEMINAT». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY ALFONS DE OROZCO ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 19 maja 2002 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Kto sieje w Duchu, z Ducha zbierze plon życia wiecznego” (Ga 6, 8).
Duch Święty, który mieszka w sercach przyjaciół Chrystusa i pobudza ich do służby Bogu i Kościołowi przez świętość życia i dzieł, oświecał i prowadził również błogosławionego Alfonsa de Orozco. Wpatrując się w Jezusa, który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala (por. Hbr 12, 2), oświecał on świat światłem Ewangelii, głosząc słowo Boże, pełniąc dzieła miłosierdzia oraz pozostawiając pisma o wielkim znaczeniu dla duchowości i nauki katolickiej.
Ten wierny uczeń św. Augustyna urodził się 17 października 1500 roku w Oropesie, w prowincji Toledo, w zamożnej i religijnej rodzinie, która od najmłodszych lat uczyła go podążać drogami Bożymi. Jako chłopiec przez pewien czas był śpiewakiem w katedrze w Toledo i z wielkim pożytkiem zdobywał wykształcenie muzyczne. Gdy jako młodzieniec studiował na Uniwersytecie w Salamance, głęboko poruszyły go kazania św. Tomasza z Villanuevy. Wówczas rozpoznał, że Pan powołuje go do życia konsekrowanego i kapłaństwa, dlatego wstąpił do Zakonu Świętego Augustyna. W wigilię Zesłania Ducha Świętego 1522 roku przywdział habit zakonny, a 9 czerwca następnego roku złożył śluby zakonne. Po ukończeniu studiów filozoficznych i teologicznych w 1527 roku otrzymał święcenia kapłańskie. Ponieważ wyróżniał się jako kaznodzieja, przełożeni powierzyli mu posługę głoszenia słowa Bożego. Był także definitoriem prowincjalnym, wizytatorem oraz przeorem różnych klasztorów hiszpańskich. Wszystkie te obowiązki pełnił roztropnie i z wielką równowagą ducha, będąc dla współbraci przykładem szlachetnego życia. Pragnąc szerzyć Ewangelię wśród narodów, wsiadł na statek, aby udać się do Meksyku, lecz nagła choroba zmusiła go do powrotu do Hiszpanii. Gdy był przeorem klasztoru w Valladolid, które wówczas było stolicą królestwa, został mianowany kaznodzieją królewskim. Po przybyciu wraz z dworem do Madrytu poprosił dla siebie o skromną celę i nadal pozostawał posłuszny przełożonym, chociaż z racji pełnionego urzędu był wyjęty spod ich bezpośredniej jurysdykcji.
Mimo licznych obowiązków często odwiedzał chorych, więźniów i ubogich, których z ojcowską troską umacniał i wspomagał. Jako znakomity znawca literatury, Pisma Świętego, Ojców Kościoła i życia duchowego pozostawił liczne dzieła, dzięki którym życie Chrystusa oraz moralne i liturgiczne zasady Kościoła stały się szerzej znane. Wyjaśniał znaczenie modlitwy i nabożeństwa do Najświętszej Maryi Panny, ukazywał dzieje i duchowość własnego Zakonu oraz wysławiał wielkość Bożego miłosierdzia. Z wdzięcznością przyjął nauczanie Soboru Trydenckiego. Założył liczne klasztory augustianów i augustianek prowadzących życie kontemplacyjne. Nieustannie podążał drogą doskonałości. W każdej sytuacji życia otwarcie wyznawał wiarę w Chrystusa i rozwijał cnoty dzięki nabożeństwu do Najświętszej Eucharystii oraz Najświętszej Maryi Panny. Troszczył się o głębokie zjednoczenie z Panem przez rozważanie słowa Bożego i wytrwałą modlitwę, będąc głęboko przekonanym, że „modlitwa wyjednuje z rąk Bożych wielkie skarby dóbr duchowych”. We wszystkich przeciwnościach zachowywał pokój ducha, ufając Bożej Opatrzności. Pragnął jedynie większej chwały Boga i rozszerzenia Królestwa Chrystusa. Nawet w podeszłym wieku, przemierzając drogi, wszystkim niósł dobro płynące z odkupienia. Miłując Jezusa, wspomagał potrzebujących pomocą duchową i materialną, a z jednakową gorliwością otaczał opieką rodzinę królewską, możnych oraz ludzi prostych. W Zakonie Augustiańskim mądrze i gorliwie wspierał dzieło odnowy. Chociaż prowadził życie surowe, sprawował władzę z dobrocią i życzliwością. Wiernie zachowywał prawa Kościoła oraz regułę św. Augustyna. Cierpliwie znosił choroby, odżywiał się bardzo skromnie, odpoczywał tylko tyle, ile było konieczne, a zmysły poddawał umartwieniu. Żyjąc w ubóstwie i posłuszeństwie, w sposób wzorowy zachowywał czystość, nauczając zarazem w kazaniach, że ta ewangeliczna rada pozwala wiernym ściślej zjednoczyć się z Panem przez wiarę. W sierpniu 1591 roku zapadł na ciężką gorączkę. W czasie choroby odwiedzali go najwybitniejsi przedstawiciele społeczeństwa, których szacunek zyskał swoim życiem. Zmarł w Madrycie 19 września tego samego roku, aż do końca dając świadectwo miłości Boga.
Ze względu na coraz szerzej rozpowszechnioną we wszystkich stanach opinię o jego świętości, w 1619 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po dopełnieniu wszystkich przepisanych prawem czynności Nasz Poprzednik, Leon XIII, dnia 15 stycznia 1882 roku zaliczył go w poczet Błogosławionych. Dnia 24 kwietnia 2001 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Następnie, za zgodą Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu w dniu 26 lutego, postanowiliśmy, że obrzęd kanonizacji odbędzie się w Rzymie dnia 19 maja 2002 roku.
Dzisiaj zatem, obchodząc uroczyście wraz z licznym gronem Pasterzy i wiernych z wielu narodów i krajów uroczystość Zesłania Ducha Świętego oraz wzywając pomocy Ducha Świętego, na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy podczas świętej liturgii następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alfons de Orozco, Ignacy z Santhià, Humilis z Bisignano, Paulina od Konającego Serca Jezusa oraz Benedykta Cambiagio Frassinello są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Pragniemy wychwalać gorliwą działalność i nauczanie tego wybitnego sługi Chrystusa, który swoją pracą wniósł znaczący wkład w uświęcenie współbraci oraz w dzieło zbawienia ludzi. Żywimy nadzieję, że zachęceni świadectwem tego Świętego ludzie naszych czasów będą z wytrwałością dążyć do dóbr niebieskich i wiecznych.
Następnie z radością oddaliśmy cześć nowemu Świętemu, wysławiając jego cnoty i zasługi, a przede wszystkim ukazując go ludziom naszych czasów jako wzór autentycznego życia ewangelicznego, prawdziwej pokory, wielkodusznego posłuszeństwa i dobrowolnego ubóstwa dla Chrystusa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 19 maja Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana