Jan Paweł II
«UNICUIQUE AUTEM». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONY IGNACY Z SANTHIÀ ZOSTAJE WPISANY DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 19 maja 2002 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
«W każdym zaś przejawia się Duch dla wspólnego dobra» (1 Kor 12, 7).
Pamiętając o nauce Apostoła Pawła, błogosławiony Ignacy z Santhià (noszący w świecie imię Wawrzyniec Maurycy Belvisotti) przyjął z wdzięcznością i świadomością dary otrzymane od Pana, które pomnożył dla większej chwały Bożej i pożytku Kościoła. Odpowiadając bowiem bez zastrzeżeń na wezwanie Chrystusa i idąc drogą duchowości św. Franciszka z Asyżu, poświęcił się gorliwie i wytrwale głoszeniu słowa Bożego, sprawowaniu sakramentów oraz dziełom miłosierdzia świadczonym ubogim.
Sługa Boży urodził się dnia 5 czerwca 1686 roku w miejscowości Santhià, na terenie diecezji Vercelli, w zamożnej i religijnej rodzinie. Po śmierci ojca matka powierzyła go opiece pobożnego i uczonego kapłana. Pod jego kierownictwem wzrastał w pobożności i rozwijał swoje powołanie do kapłaństwa. Po otrzymaniu święceń kapłańskich w 1710 roku został najpierw skierowany do Vercelli, a następnie do rodzinnego Santhià, gdzie zasłynął gorliwością oraz talentem kaznodziejskim, zwłaszcza podczas misji ludowych. Tak znakomity przebieg jego posługi ujawniał wyjątkowe uzdolnienia. On jednak zrozumiał, że Pan wskazuje mu inną drogę — mniej zaszczytną w oczach ludzi, lecz przynoszącą większe zasługi przed Bogiem. Postanowił więc podjąć życie konsekrowane i wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Dnia 24 maja 1716 roku przywdział habit zakonny i rozpoczął nowicjat w klasztorze w Chieri, przyjmując imię Ignacy. Po złożeniu ślubów zakonnych wszedł na drogę życia przenikniętego duchem modlitwy, wyróżniającego się doskonałym posłuszeństwem przełożonym, wyrzeczeniem się dóbr doczesnych oraz owocną działalnością apostolską prowadzoną w wielu miejscach.
Ofiarował Bogu swoje cierpienie związane z chorobą oczu i mimo tej dolegliwości został mianowany kapelanem wojsk Królestwa Sardynii. Z wielką troską opiekował się rannymi żołnierzami. Nieustannie dawał świadectwo wiary, którą umacniał wytrwałą modlitwą, nabożeństwem do Najświętszej Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny oraz lekturą i rozważaniem słowa Bożego. Ufając Bożej Opatrzności, zachowywał niezmącony pokój ducha nawet w najtrudniejszych okolicznościach. Trwał nieustannie w zjednoczeniu z Panem, którego nade wszystko miłował. Okazywał dobroć współbraciom i wszystkim, którzy licznie przychodzili do niego. Po zakończeniu wojny został skierowany do klasztoru na Monte dei Cappuccini w Turynie, gdzie spędził ostatni okres swojego życia, prowadząc owocną działalność apostolską. W podeszłym wieku, pomimo postępujących chorób, odwiedzał od domu do domu ubogich i chorych, którzy oczekiwali od niego słowa pocieszenia i błogosławieństwa. Wiele czasu poświęcał posłudze sakramentu pojednania. Przypominał wiernym zarówno o powadze grzechu, jak i o bezmiarze Bożego miłosierdzia. Był roztropnym i mądrym kierownikiem duchowym, dlatego wielu zwracało się do niego po radę. Wiernie zachowywał prawa Kościoła oraz przepisy reguły zakonnej. Miłował sprawiedliwość, panował nad sobą i nad własnymi skłonnościami. Prowadził surowe życie, wolne od przywiązania do ziemskich zaszczytów, mając serce skierowane ku rzeczywistościom wiecznym. W klasztorze z pokorą i w duchu służby wykonywał powierzone mu obowiązki. Z wielką wiernością zachowywał rady ewangeliczne. Cierpliwie znosił długotrwałą i bolesną chorobę, aż odszedł do Pana w swojej celi zakonnej dnia 22 września 1770 roku.
Ponieważ powszechnie cieszył się opinią świętości, wkrótce po jego śmierci rozpoczęto proces kanonizacyjny. Po zakończeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo Nasz Poprzednik Paweł VI wpisał go dnia 17 kwietnia 1966 roku do grona Błogosławionych. Dnia 20 grudnia 2001 roku w Naszej obecności ogłoszono dekret o cudzie. Po uzyskaniu pozytywnej opinii Ojców Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu dnia 26 lutego poprzedniego roku postanowiliśmy, aby obrzęd kanonizacji odbył się w Rzymie dnia 19 maja 2002 roku.
Dzisiaj zatem, obchodząc wraz z licznym gronem Pasterzy i wiernych z wielu narodów i krajów uroczystość Zesłania Ducha Świętego oraz wzywając pomocy Ducha Świętego, podczas uroczystości na placu św. Piotra wypowiedzieliśmy następującą formułę:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alfons de Orozco, Ignacy z Santhià, Humilis z Bisignano, Paulina od Konającego Serca Jezusa oraz Benedykta Cambiagio Frassinello są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Następnie z radością oddaliśmy cześć nowemu Świętemu, wysławiając jego cnoty i zasługi, a przede wszystkim ukazując go ludziom naszych czasów jako wzór autentycznego życia ewangelicznego, prawdziwej pokory, pełnego gotowości posłuszeństwa oraz dobrowolnego ubóstwa przeżywanego dla Chrystusa.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 19 maja Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana