Jan Paweł II
«AMBULATE IN DILECTIONE». BULLA KANONIZACYJNA, W KTÓREJ BŁOGOSŁAWIONA BENEDYKTA CAMBIAGIO FRASSINELLO ZOSTAJE WPISANA DO KATALOGU ŚWIĘTYCH
Rzym, 19 maja 2002 r.
Jan Paweł II, Biskup, Sługa Sług Bożych, na wieczną rzeczy pamiątkę
„Postępujcie drogą miłości, bo i Chrystus was umiłował” (Ef 5, 2).
Błogosławiona Benedykta Cambiagio Frassinello, idąc przez życie, z całą gorliwością wypełniała wezwanie Apostoła Pawła, a umacniana łaską Bożą wiernie i wytrwale starała się pełnić wolę Pana. Głęboko przekonana – jak często powtarzała – że „wszystko należy czynić z miłości do Boga i zgodnie z Jego wolą”, swoim życiem ukazywała miłosierną miłość Chrystusa wobec ludzi potrzebujących. Aby nieść im skuteczną pomoc, założyła instytut zakonny – Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek od Bożej Opatrzności.
Urodziła się 2 października 1791 roku w Langasco koło Genui, w rodzinie prostych i głęboko wierzących rolników. Dwa dni po narodzeniu otrzymała chrzest święty. Następnie wraz z rodziną przeniosła się do Pawii. Już od młodości odznaczała się szczególną wrażliwością na ludzi najbardziej potrzebujących pomocy duchowej i materialnej oraz poświęcała się nauczaniu katechizmu dziewcząt z sąsiedztwa. Dnia 7 lutego 1816 roku w Pawii zawarła związek małżeński z Janem Chrzcicielem Frassinello, młodzieńcem odznaczającym się nieskazitelnym charakterem. Po dwóch latach małżeństwa, za zgodą męża, złożyła przed biskupem ślub czystości. W swoim domu z wielką troską i oddaniem opiekowała się ciężko chorą siostrą Marią. Już od dzieciństwa nosiła w sercu pragnienie całkowitego oddania się Bogu. Zwróciła się więc do swojego spowiednika, o. Jakuba De Filippi, z prośbą o zgodę na wstąpienie do klasztoru, jednak wówczas otrzymała odpowiedź odmowną, którą z pokorą przyjęła. Po śmierci siostry uzyskała wreszcie oczekiwaną zgodę i za przyzwoleniem męża, mogła zrealizować swoje powołanie zakonne. Wstąpiła do klasztoru urszulanek w Capriolo koło Brescii, natomiast jej mąż wstąpił do Zakonu Kleryków Regularnych z Somaski. Ponieważ jednak Benedykta nie była powołana do życia kontemplacyjnego, a ponadto miała słabe zdrowie, już po kilku miesiącach wróciła do rodzinnego domu, gdzie rozpoczęła opiekę nad opuszczonymi dziewczętami. Za zgodą biskupa Luigiego Tosiego w 1826 roku rozpoczęła dzieło służby ubogim dziewczętom, znajdując w jego realizacji wsparcie wielu dobroczyńców.
Przez około dziesięć lat z wielkim oddaniem prowadziła dzieło wychowania dziewcząt. Stopniowo dołączały do niej inne młode kobiety, odznaczające się duchem ubóstwa i pokornej służby. Wskutek fałszywych oskarżeń i oszczerstw, które znosiła z wielką cierpliwością, przekazała swoje dzieło biskupowi, a następnie wraz z mężem i towarzyszkami opuściła Pawię i udała się do Ronco Scrivia koło Genui. Tam założyła Dom Opatrzności, przeznaczony nie tylko dla ubogich dziewcząt, lecz także dla dziewcząt z zamożniejszych rodzin oraz dla chorych. Prowadzona światłem Ducha Świętego i umacniana Jego darami nieustannie postępowała drogą doskonałości chrześcijańskiej, wiernie praktykując wszystkie cnoty. Nadprzyrodzona wiara była światłem całego jej życia, które umacniała nieustanną modlitwą oraz nabożeństwem do Eucharystii i Najświętszej Maryi Panny. Ufając Bożej Opatrzności, ze spokojem znosiła liczne doświadczenia i prześladowania. We wszystkim szukała przede wszystkim większej chwały Bożej i zbawienia dusz, podejmując w tym celu różnorodne dzieła miłosierdzia. Aby zapewnić trwałość rozpoczętemu dziełu, wraz ze swoimi współpracownicami założyła nową wspólnotę zakonną, której nadała nazwę Sióstr Benedyktynek od Bożej Opatrzności. W 1847 roku wysłała do Voghery dwie siostry rodzone – Marię Antonię i Justynę Schiapparoli – aby opiekowały się owdowiałym ojcem i chorą siostrą. Tam powstał dom zakonny, który następnie został zatwierdzony jako Zgromadzenie Sióstr Benedyktynek od Bożej Opatrzności. Przynaglona gorliwością apostolską założyła następnie w Pawii nowy dom zakonny, sierociniec oraz szkołę dla dziewcząt. Z wielką roztropnością i sprawiedliwością kierowała założonym przez siebie Instytutem, troszcząc się o wspólnotę ze swoimi córkami duchowymi oraz o wychowanie powierzonych jej dziewcząt. Trudy życia i doznawane zniewagi znosiła cierpliwie i z pogodą ducha, ciesząc się, że może jednoczyć własne cierpienia z Męką Chrystusa. Nieustannie panowała nad swoimi zmysłami i dobrowolnie podejmowała umartwienia. Zawsze była posłuszna zarówno wskazaniom kierownika duchowego, jak i poleceniom przełożonych kościelnych. Pragnąc naśladować ubogiego Chrystusa, zachęcała swoje córki duchowe do umiłowania ubóstwa jako szczególnego zabezpieczenia ich Instytutu. Wierność cnocie czystości zachowała najpierw jako żona, a następnie jako osoba konsekrowana. Po cierpieniach ostatniej choroby odeszła do wiecznej nagrody 21 marca 1858 roku w Ronco Scrivia.
Wraz z rozszerzającą się opinią świętości w 1927 roku rozpoczęto proces informacyjny. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności wymaganych przez prawo, 10 maja 1987 roku zaliczyliśmy ją do grona Błogosławionych. Dnia 20 grudnia 2001 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o cudzie. Po wysłuchaniu pozytywnej opinii Kardynałów i Biskupów zgromadzonych na Konsystorzu 26 lutego 2002 roku postanowiliśmy, że uroczystość kanonizacji odbędzie się w Rzymie 19 maja 2002 roku.
Dzisiaj zatem, na placu przed Bazyliką Świętego Piotra na Watykanie, podczas uroczystej Mszy Świętej wypowiedzieliśmy następującą formułę kanonizacji:
„Na chwałę Świętej i Nierozdzielnej Trójcy, dla wywyższenia katolickiej wiary i wzrostu chrześcijańskiego życia, na mocy władzy naszego Pana Jezusa Chrystusa i Świętych Apostołów Piotra i Pawła, a także Naszej, po uprzednim dojrzałym namyśle, po licznych modlitwach i za radą wielu naszych Braci w biskupstwie, orzekamy i stwierdzamy, że Błogosławieni Alfons de Orozco, Ignacy z Santhià, Humilis z Bisignano, Paulina od Konającego Serca Jezusa oraz Benedykta Cambiagio Frassinello są Świętymi, i wpisujemy ich do Katalogu Świętych, polecając, aby odbierali cześć jako Święci w całym Kościele. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 19 maja Roku Pańskiego 2002, w dwudziestym czwartym roku Naszego Pontyfikatu.
JA, JAN PAWEŁ II
Biskup Kościoła Katolickiego
Marcellus Rossetti, Protonotariusz Apostolski
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana