Jan Paweł II
«RIDEBIT MUNDUS». LIST APOSTOLSKI, W KTÓRYM PRZYZNAJE SIĘ GODNOŚĆ BŁOGOSŁAWIONYCH CZCIGODNEJ SŁUŻEBNICY BOŻEJ ZDENCE SCHELINGOVEJ
Bratysława, 14 września 2003 r.
Na wieczną rzeczy pamiątkę. – „Świat będzie się śmiał, lecz ja gorąco pragnę zostać męczennicą, tak jak Ty nią zostałeś, mój najdroższy Chryste”. Pan wysłuchał tej modlitwy siostry Sidonii, zwanej Zdenką Schelingovą. W czasie prześladowań Kościoła dała ona jasne świadectwo wiary i przynaglona miłością, dobrowolnie oddała swoje życie, niosąc pomoc prześladowanym kapłanom.
Ta pokorna uczennica Krzyża urodziła się 24 grudnia 1916 roku w miejscowości Krivá na Orawie, na Słowacji, w szanowanej i pobożnej rodzinie, która wychowała ją w wierze chrześcijańskiej. Uczęszczała do szkoły podstawowej w swojej rodzinnej miejscowości, odznaczając się łagodnym i pogodnym usposobieniem. Często uczestniczyła w życiu parafii, gdzie urzeczona przykładem Sióstr Miłosierdzia Świętego Krzyża odkryła w sobie pragnienie całkowitego poświęcenia się Bogu. Mając piętnaście lat, wstąpiła do domu tego Zgromadzenia w Podunajskich Biskupicach. Tam ukończyła szkołę pielęgniarską, a po odbyciu nowicjatu złożyła śluby zakonne w 1937 roku. Wiernie i z gorliwością dochowywała swojej konsekracji, nieustannie dążąc do doskonałości chrześcijańskiej. Świadczą o tym jej zapiski duchowe, w których napisała: „Mój najdroższy Jezu, gorąco pragnę być dobrą zakonnicą”. Pragnienie to urzeczywistniała przez udział w liturgii, modlitwę, nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanej Dziewicy, praktykowanie cnót oraz posłuszeństwo regule i przełożonym, pogłębiając w ten sposób swoją jedność z Bogiem. Posługa pielęgniarska, którą pełniła najpierw w Humennem, a od 1942 roku w Bratysławie, jeszcze bardziej zbliżyła ją do Chrystusa, którego cierpiące oblicze dostrzegała w chorych. Służyła im ofiarnie, z życzliwością i miłością.
Kiedy w jej ojczyźnie komunistyczny reżim rozpoczął prześladowanie Kościoła, a zwłaszcza kapłanów i biskupów, Służebnica Boża, pokładając całkowitą ufność w łasce Bożej, wytrwała w naśladowaniu Chrystusa i z odwagą naraziła własne życie, aby nieść pomoc sługom Bożym uwięzionym za wiarę. Umożliwiła ucieczkę ze szpitala jednemu z kapłanów skazanemu na zesłanie na Syberię. Po dokonaniu tego niebezpiecznego, lecz świętego czynu modliła się w kaplicy: „Jezu, oddaję swoje życie za jego życie, ocal go!”. Przynaglona miłością podjęła następnie próbę uwolnienia z więzienia sześciu kapłanów i alumnów seminarium duchownego. Została jednak podstępnie ujęta przez funkcjonariuszy bezpieczeństwa i w 1952 roku uwięziona. Niesprawiedliwym wyrokiem skazano ją na dwanaście lat więzienia. Łagodnie i z męstwem znosiła zniewagi oraz prześladowania, przebaczając swoim prześladowcom. Gdy jej stan zdrowia znacznie się pogorszył, została zwolniona z więzienia 16 kwietnia 1955 roku, aby nie umrzeć w jego murach. Ciężko chora została przewieziona do szpitala w Trnawie, gdzie zmarła 31 lipca tego samego roku.
Ponieważ wśród Ludu Bożego cieszyła się opinią męczennicy, arcybiskup bratysławsko-trnawski rozpoczął w 1999 roku proces beatyfikacyjny, czyli proces o stwierdzenie męczeństwa. Po przeprowadzeniu wszystkich czynności przewidzianych prawem dnia 7 lipca 2003 roku został w Naszej obecności ogłoszony dekret o męczeństwie. Postanowiliśmy, aby obrzęd beatyfikacji odbył się dnia 14 września tego samego roku podczas Naszej podróży apostolskiej na Słowację.
Dzisiaj zatem podczas liturgii ogłosiliśmy następującą formułę:
„Spełniając życzenie naszych Braci Jána Babjaka, biskupa eparchii preszowskiej, oraz arcybiskupa Jána Sokola, metropolity bratysławsko-trnawskiego, jak również wielu innych Braci w biskupstwie i licznych wiernych, po wysłuchaniu opinii Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, Naszą władzą apostolską zezwalamy, aby Czcigodni Słudzy Boży Vasiľ Hopko i Zdenka Schelingová odtąd nazywali się Błogosławionymi oraz aby można było obchodzić ich święta, w miejscach i w sposób określony przez prawo, każdego roku: dla Vasiľa Hopki dnia 11 maja, a dla Zdenki Schelingovej dnia 30 lipca. W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.”
Po wygłoszeniu zwyczajowego przemówienia, w którym wychwaliliśmy wzniosłe życie nowej Błogosławionej oraz ukazaliśmy jej poszczególne cnoty chrześcijańskie, oddaliśmy jej należną cześć i jako pierwsi z wielką pobożnością wezwaliśmy jej niebieskiego wstawiennictwa. Następnie krótko pouczyliśmy wszystkich wiernych o przykładzie jej cnót i zachęciliśmy ich do naśladowania tej szlachetnej niewiasty, która przez wiarę i uczynki wiernie szła za Chrystusem.
Chcemy, aby to, co postanowiliśmy, zachowało swoją moc teraz i w przyszłości, niezależnie od wszelkich przeciwnych postanowień.
Dan w Bratysławie, pod Pierścieniem Rybaka, dnia 14 września 2003 roku, w dwudziestym piątym roku Naszego Pontyfikatu.
Z polecenia Ojca Świętego
ANGELUS Kard. SODANO
Sekretarz Stanu
Tłumaczenie OKM
Za: www.vatican.va
Copyright © Dykasterium ds. Komunikacji – Libreria Editrice Vaticana